توسعه دریاپایه تنها یک عبارت در اسناد بالادستی نیست بلکه راهبردی حیاتی برای عبور از بن‌بست‌های اقتصادی و بهره‌گیری از سفره‌ای است که طبیعت پیش روی ما گشوده است. اگر قرار است رشد اقتصادی ایران شتاب بگیرد، این شتاب باید از موج‌های نیلگون خلیج فارس و دریای عمان در جنوب تا کرانه‌های راهبردی دریای خزر در شمال آغاز شود. ایران در حساس‌ترین نقطه اتصال شرق به غرب و شمال به جنوب قرار دارد. تنگه هرمز، خلیج فارس و دریای عمان ستون‌های اصلی یک امپراتوری اقتصادی بالقوه در جنوب هستند و دریای خزر دروازه ورود ما به اوراسیا و کریدورهای حیاتی شمال است. سواحل مکران با دسترسی مستقیم به آب‌های آزاد پتانسیل تبدیل شدن به قطب صنعتی را دارد و بنادر شمالی کانون تبادلات تجاری با همسایگان شمالی اما سوال اینجاست چرا با وجود این پتانسیل شهرهای ساحلی ما هنوز با شاخص‌های ایده‌آل فاصله دارند. پاسخ در عدم باور عمومی، نبود زیرساخت‌های کارآمد و از همه مهم‌تر نبود یک پیوست رسانه‌ای هوشمندانه برای گره زدن مزیت جغرافیایی به مزیت اقتصادی نهفته است.