این مسأله به‌ویژه درباره دهک‌های پایین اهمیت بیشتری دارد؛ خانواری که بخش قابل توجهی از درآمد خود را صرف خوراک می‌کند، بیش از سایر گروه‌ها از افزایش قیمت مواد غذایی آسیب می‌بیند. بنابراین اگر قرار است کالابرگ ابزاری برای حمایت از امنیت غذایی باشد، نمی‌توان اعتبار آن را برای مدت طولانی ثابت نگه‌داشت و انتظار داشت قدرت خرید آن نیز ثابت بماند.
نکته مهم، تغییر نگاه از مبلغ ثابت به حمایت متناسب با قیمت‌ها است. اعتبار کالابرگ باید به شکلی طراحی شود که با افزایش قیمت کالاهای اساسی، ارزش واقعی آن برای خانوار حفظ شود. در غیر این صورت، حتی افزایش اسمی اعتبار نیز ممکن است پس از مدتی دوباره تحت تأثیر تورم قرار گیرد.
از سوی دیگر، حمایت غذایی نباید صرفا به تأمین ارزان‌ترین اقلام محدود شود. امنیت غذایی زمانی معنا پیدا می‌کند که خانوارهای کم‌برخوردار امکان دسترسی به اقلام دارای پروتئین و مواد مغذی، ازجمله مرغ، تخم‌مرغ، لبنیات و حبوبات را داشته باشند. بنابراین افزایش اعتبار کالابرگ باید همراه با تنوع واقعی سبد کالا باشد.
کالابرگ زمانی می‌تواند سیاستی مؤثر باشد که اثر آن در سفره مردم دیده شود، نه‌فقط در آمار تخصیص اعتبار. اگر هدف، حمایت از معیشت دهک‌های پایین است، باید قدرت خرید این حمایت حفظ شود؛ و این یعنی اعتبار کالابرگ باید همپای تورم مواد غذایی تعدیل گردد.