رهبر معظم انقلاب در پیام روز گذشته خود با استناد به آیه شریفه «وَذَکِّرْهُم بِأَیامِ الله» بر اهمیت یادآوری روزهای بزرگ و سرنوشت‌ساز تأکید کرده‌اند. این آیه، یک نگاه عمیق به تاریخ را پیش روی ما قرار می‌دهد. خداوند نمی‌فرماید فقط حوادث گذشته را نقل کنید؛ بلکه می‌فرماید «یادآوری» کنید. زیرا جامعه‌ای که گذشته خود را فراموش کند، ممکن است با چالش‌هایی مواجه شود.
در منطق قرآن، تاریخ عرصه عبرت است: «فَاعْتَبِرُوا یا أُولِی الْأَبْصَارِ». عبرت یعنی گذشته را از حالت خاطره خارج کنیم و از آن برای فهم امروز و ساختن فردا بهره بگیریم. از همین منظر، دفاع‌مقدس را نباید صرفاً مجموعه‌ای از عملیات‌ها، نام فرماندهان، خاطرات رزمندگان و تصاویر جبهه دانست. دفاع‌مقدس یک تجربه بزرگ اجتماعی، مدیریتی، انسانی و ملی است.
در آن هشت سال، جامعه ایران با مسأله‌ای مواجه شد که موجودیت، امنیت و استقلال کشور را تهدید می‌کرد. اما در دل همان شرایط دشوار، ظرفیت‌هایی آشکار شد که شاید پیش از آن کمتر شناخته شده بود؛ از مشارکت اقشار مختلف مردم و شکل‌گیری روحیه ایثار و مسئولیت‌پذیری گرفته تا ابتکار، خوداتکایی، مدیریت منابع محدود و تلاش برای حل مسأله در شرایط بحرانی.
این تجربه برای امروز اهمیت دارد. کشوری که تاریخ دفاع‌مقدس خود را دقیق مطالعه می‌کند، می‌تواند بفهمد چگونه در شرایط فشار، تهدید و محدودیت، ظرفیت‌های انسانی و اجتماعی خود را فعال کند. مهم‌تر آن‌که می‌توان از اشتباهات، موفقیت‌ها، تصمیم‌های درست و حتی دشواری‌های آن دوران برای سیاست‌گذاری‌های آینده درس گرفت.
امام علی(ع) می‌فرمایند: «اَلا وَ اِنَّ فِی التَّجَارِبِ عِلماً مُستَأنَفاً»؛ در تجربه‌ها دانشی تازه نهفته است. اگر این سخن را معیار قرار دهیم، دفاع‌مقدس یکی از بزرگ‌ترین منابع تجربه تاریخی معاصر ایران است. مسأله فقط حفظ خاطرات نیست؛ مسأله تبدیل خاطره به «دانش» و دانش به «تجربه قابل استفاده» است.
از این منظر، انتقال تاریخ دفاع‌مقدس به نسل جوان نیز نباید صرفاً به بیان روایت‌های حماسی محدود شود. نسل جدید باید بداند چرا جنگ آغاز شد، جامعه چگونه با آن مواجه شد، چه تصمیم‌هایی گرفته شد، چه دشواری‌هایی وجود داشت، مردم چگونه 
نقش‌آفرینی کردند.