مسئولان باید به‌جای ارائه کالابرگ، کالاهای مورد نیاز مردم را مستقیماً در اختیار آنان قرار دهند؛ به‌عبارت دیگر، به‌جای پرداخت پول به مردم، باید کالاهای مصرفی و ضروری خانوارها تأمین شود. این کالاها می‌توانند شامل سوخت، گوشت، برنج و سایر اقلام ضروری مورد نیاز مردم باشند. در این شیوه، اگر قیمت کالاها افزایش یا کاهش پیدا کند، مردم همچنان از دولت مطالبه دریافت همان کالا را خواهند داشت، نه پولی که به‌مرور زمان و در نتیجه تورم، با کاهش ارزش مواجه می‌شود. بنابراین، پرداخت کالا می‌تواند از کاهش قدرت خرید یارانه مردم در اثر افت ارزش پول جلوگیری کند.
راهکار حمایت از معیشت مردم، افزایش اعتبار کالابرگ نیست بلکه تأمین مستقیم کالاهای مورد نیاز آنان است. برای نمونه، دولت می‌تواند به هر ایرانی بر اساس کد ملی، ۵۰ لیتر بنزین اختصاص دهد تا یارانه انرژی به‌صورت عادلانه میان شهروندان توزیع شود. در این الگو، دولت می‌تواند سهم مشخصی از بنزین را به هر ایرانی اختصاص دهد و افرادی که مصرف بیشتری دارند، بنزین مورد نیاز خود را از کسانی که مصرف کمتری دارند، خریداری کنند. بدین‌ترتیب، امکان توزیع عادلانه‌تر یارانه بنزین میان مردم فراهم می‌شود و برخلاف وضعیت فعلی، برخورداری از یارانه صرفا به داشتن خودرو وابسته نخواهد بود.
راهکار حمایت از معیشت مردم، افزایش پرداخت‌های نقدی و اعتبار کالابرگ نیست؛ چراکه تزریق پول به جامعه می‌تواند فشارهای تورمی بیشتری ایجاد کند. دولت باید به‌جای پرداخت پول، کالاهای مورد نیاز مردم را در اختیار آنان قرار دهد تا ضمن حفظ قدرت خرید، زمینه توزیع عادلانه‌تر یارانه‌ها نیز فراهم شود.