وی با اشاره به پیشینه حضور زنان در رادیوورزش می‌افزاید: در گذشته سهم ورزش بانوان در رادیو و تلویزیون و در کنداکتور شبکه‌ها بسیار کم و کمرنگ بود. البته این به معنای آن نبود که ما به ورزش بانوان نمی‌پرداختیم؛ برنامه تولید می‌کردیم و هرازگاهی برخی گزارشگران دقایقی را به پخش یک رویداد ورزشی اختصاص می‌دادند، با این حال، پخش مستقیم و کامل مسابقات بانوان به شکل امروز وجود نداشت. در سال‌های ۷۸ و ۷۹ که وارد رادیوورزش شدم، تعداد گزارشگران زن در شبکه بسیار کم بود و تقریبا به صفر می‌رسید.
من هم تهیه‌کنندگی می‌کردم و هم به‌عنوان گزارشگر میدانی به مسابقات اعزام می‌شدم، اما این فعالیت به معنای گزارش کامل مسابقات نبود و بیشتر در حد اعلام نتایج فعالیت می‌کردیم. به نظر می‌رسد این نگاه مردانه در آن دوره بیشتر رواج داشت و شاید این تصور مطرح نبود که می‌توانیم مسابقات دختران و زنان را در رشته‌هایی که امروز مورد توجه مخاطبان هستند، به طور کامل گزارش کنیم.
رستمی درباره میزان تأثیرگذاری این رسانه و امکان اطلاق عنوان «رسانه بزرگ» به آن تصریح می‌کند: شاید درحال‌حاضر استفاده از عنوان «رسانه بزرگ» برای این مجموعه کمی زود باشد. یک رسانه بزرگ برای فعالیت گسترده نیازمند محل پخش و زیرساخت‌های مشخصی است و از نظر امکانات مالی و ساختاری نیز باید ویژگی‌های مشخص رسانه‌ای را داشته باشد. ما هنوز نتوانسته‌ایم موج مستقل خود را دریافت کنیم. البته درحال‌حاضر پلتفرم «ایرانصدا» را داریم و در کنار آن از حمایت رادیوورزش نیز برخوردار هستیم. نمی‌گویم پلتفرم ایرانصدا مهم نیست، اما به‌هرحال ما رادیو هستیم و علاوه بر حمایت ایرانصدا به یک موج اف‌ام نیز نیاز داریم.
مدیر رادیوورزش بانوان درباره ضعف در معرفی این شبکه می‌گوید: دوستان ما چندان اهل جنجال نیستند و آرام و پیوسته در حال حرکتیم. ما در فضای مجازی تبلیغات زیادی انجام نمی‌دهیم و این نقطه‌ضعف ماست؛ باید این کار را بیشتر انجام دهیم و تا حدودی خودمان را معرفی کنیم. اما واقعیت این است که اکنون می‌توانم بگویم در نقطه‌ای قرار داریم که حداقل می‌توانیم با قدرت سرمان را بالا بگیریم و بگوییم در چندین رشته گزارشگران تخصصی داریم. البته این تأیید را از اهالی فن و استادان گزارشگری نیز دریافت کرده‌ایم.
وی نقاط ‌ضعف عملکردی مجموعه را چنین تشریح می‌کند و می‌افزاید: به نظر من تنها نقاط ضعف ما در دو بخش است؛ یکی مسأله محل پخش و دیگری نیروی انسانی. اگر یک موج اف‌ام مستقل داشتیم شرایط متفاوت بود. از سوی دیگر تعداد نیرو‌های ما کم است. برای مثال نیرویی برای فعالیت در فضای مجازی نداریم و در بخش تخصصی بانوان مجبوریم دوباره از رادیوورزش کمک بگیریم. خود رادیوورزش یک شبکه ۲۴ساعته است که حجم زیادی از تولیدمحتوا و خبر دارد و به همین دلیل از نظر نیروی انسانی تا حدودی دست ما بسته است.
وی در ادامه، با اشاره به جذابیت رقابت‌های ملی، اظهار می‌کند: وقتی مسابقه ملی و پای پرچم و نام کشور در میان باشد، دیگر تفاوتی میان حضور یک ورزشکار مرد یا زن در رقابت وجود ندارد.
امروز نام بسیاری از قهرمانان زن کشورمان برای مردم شناخته‌شده است و سهم دختران ورزشکار از مدال‌آوری و اعزام‌ها با مردان برابری می‌کند و حتی در برخی رشته‌ها بیشتر است؛ بنابراین در این بخش دیگر موضوع جنسیتی نیست.
مدیر رادیوورزش بانوان درباره کمبود گزارشگر و برنامه‌های آموزشی بیان می‌کند: نیاز به گزارشگران جدید به‌شدت احساس می‌شود. نظر شخصی من این است که اگر دوستان از جامعه ورزش یا از میان خبرنگاران حرفه‌ای حوزه ورزش باشند کار ما راحت‌تر خواهد بود، زیرا این افراد با رشته ورزشی و تخصص آن آشنایی دارند و در مرحله بعد می‌توان روی صدای فرد کار کرد و تست گرفت. رشته‌های ورزشی متعدد هستند و حتما باید افرادی در کنار گزارشگران فعلی تربیت شوند تا بتوانیم تعداد گزارشگران را افزایش دهیم. این موضوع به‌ویژه در شهرستان‌ها اهمیت بیشتری دارد، زیرا بودجه‌ها محدود است و نمی‌توان مانند آقایان گزارشگر را از تهران اعزام کرد. ترجیح ما این است که با نگاه تمرکززدایی در استان‌ها به تربیت گزارشگر بپردازیم و دوره‌های آموزشی آنلاین برگزار کنیم تا گزارشگر همان منطقه بتواند مسابقات را پوشش دهد.