پاسخ به این پرسش نه در تایید مطلق موفقیت‌هاست و نه در نفی کامل تلاش‌ها. اگر از منظر حقوقی و اسناد بین‌المللی به موضوع بنگریم، بی‌شک دستاورد‌هایی حاصل شده است. وجود اسنادی همچون اعلامیه جهانی حقوق بشر ۱۹۴۸، میثاق‌های حقوق مدنی و سیاسی، کنوانسیون‌های منع شکنجه، حقوق کودک و رفع تبعیض، همگی دولت‌ها را وادار کرده‌اند در ظاهر هم که شده، پایبندی مشخصی به این اصول نشان دهند و این امر تا حد زیادی بر قوانین داخلی، نظام‌های قضایی و سیاست‌گذاری‌های عمومی کشور‌ها اثرگذار بوده است.  
بنابراین نمی‌توان ادعا کرد که حقوق بشر تنها یک‌شعار بوده است. با این حال، وقتی از جنبه‌های اخلاقی و اجتماعی به موضوع می‌نگریم، حقوق بشر به‌عنوان زبانی مشترک برای دفاع از کرامت انسانی، مبارزه با تبعیض، حمایت از حقوق زنان و کودکان و آزادی زندانیان سیاسی عمل می‌کند اما در اینجا با حقیقتی تلخ رو‌به‌رو هستیم و فاصله‌ای عمیق میان حق روی کاغذ و حق در زندگی واقعی وجود دارد. 
واقعیت این است که دولت‌ها تنها زمانی به حقوق‌بشر تن می‌دهند که با منافع سیاسی و اقتصادی‌شان در تعارض نباشد و همین رویکرد باعث شده برخی آن را مفهومی گزینشی یا ابزاری در دست قدرت‌ها بدانند. بحران فعلی حقوق بشر دقیقا ناشی از همین سیاسی‌کاری‌ها و استاندارد‌های دوگانه قدرت‌های بزرگ است. آنها نقض حقوق بشر در کشور‌های رقیب را به‌شدت محکوم می‌کنند اما در برابر جنایات هم‌پیمانان خود سکوت پیشه می‌کنند و همین رفتار، اعتماد عمومی جهانی را به کلی از بین برده است. افزون بر این، ضعف در ضمانت اجرا و غلبه منافع اقتصادی و ژئوپلیتیک و... باعث می‌شود در بزنگاه‌های تاریخی، حفظ اتحاد‌ها بر دفاع از جان انسان‌ها مقدم شمرده شود و دولت‌ها در حالی که در بیانیه‌های خود شعار حقوق بشر سر می‌دهند، روابط نظامی و اقتصادی خود را با ناقضان حقوق بشر حفظ کنند. در کنار اینها جنگ، اشغال، تروریسم و سیاست‌های مقابله با آن بهانه‌هایی شده‌اند تا دولت‌های مستکبر با توسل به مفهوم امنیت ملی، بازداشت‌های بدون محاکمه، نظارت‌های گسترده و استفاده بیش از حد از زور را توجیه کنند.