برای درک اهمیت این دستاوردها باید شرایطی را که کشور در این سال‌ها با آن مواجه بوده، در نظر گرفت. ایران در شرایط تحریم‌های سنگین اقتصادی و علمی قرار داشته و برخلاف بسیاری از کشورهای جهان، از ارتباطات گسترده و مستمر با مراکز علمی بین‌المللی برخوردار نبوده است. رفت‌وآمدهای علمی، همکاری‌های دانشگاهی و دسترسی به بسیاری از فناوری‌ها و آخرین دستاوردهای علمی جهان با محدودیت‌های جدی مواجه بوده است. حال آنکه ارتباط مستمر با جامعه علمی جهانی و دسترسی به منابع علمی و فناورانه، از عوامل مهم در پیشرفت علمی کشورهاست.با این حال، مسیر تولید علم در ایران متوقف نشد. یکی از مهم‌ترین نمونه‌ها، فناوری هسته‌ای است. ایران توانست در حوزه غنی‌سازی اورانیوم به سطح ۶۰ درصد برسد؛ سطحی که دستیابی به آن نیازمند دانش، فناوری، تجهیزات و نیروی انسانی متخصص است. اهمیت این موضوع زمانی بیشتر روشن می‌شود که بدانیم فناوری هسته‌ای از حوزه‌های پیچیده و پیشرفته علمی در جهان محسوب می‌شود.
نمونه دیگر را می‌توان در حوزه فناوری‌های نظامی مشاهده کرد. در یک سال و نیم اخیر، طبیعی است که توجه افکار عمومی بیش از هر چیز به جنبه نظامی درگیری‌ها و توان تسلیحاتی کشور معطوف شده باشد؛ اما یک موشک را نباید صرفا به‌عنوان یک سلاح دید. یک موشک با برد بالا، دقت قابل‌توجه و قابلیت‌های پیشرفته در برابر رهگیری، محصول مجموعه‌ای از دانش‌های پیچیده است.
در ساخت چنین سامانه‌ای، حوزه‌هایی مانند فیزیک، مهندسی، علوم فضایی، شیمی، مواد و ده‌ها دانش و فناوری دیگر به یکدیگر پیوند می‌خورند. بنابراین، هر موشک پیشرفته یا پهپاد بومی را می‌توان در کنار کارکرد نظامی آن، یک دستاورد علمی و فناورانه دانست.
همین نگاه را می‌توان درباره برنامه فضایی ایران نیز داشت. کشور در این حوزه نه‌تنها به تولید ماهواره دست یافته، بلکه توانایی ساخت پرتابگرهای داخلی را نیز ایجاد کرده است؛ پرتابگرهایی که قادرند محموله‌های فضایی را به ارتفاعات بسیار بالا منتقل کنند. این توانمندی نتیجه انباشت دانش در حوزه‌های مختلف علمی و مهندسی است.