آدم‌ها وقتی حرف برای گفتن زیاد دارند 
جا کم می‌آورند و وقتی احساس برای ابراز دارند،
حرف کم می آورند.
بابا تو اسطوره من نیستی. قسم به تک تک تاب‌هایی که هل دادی،  قسم به تمامی املت‌های نیمه‌سوخته ای که به خوردم دادی؛قسم به همه یخمک‌هایی که با هم در کوچه خوردیم؛ من تورا دوست ندارم؛ بلکه دیوانه وار به تو عشق می ورزم.
 کاش تو هم یکی را داشتی مثل خودت. اصلا ای کاش همه آدم های دنیا یکی را داشتند مثل تو تا تجربه کنند.  لذت آشتی با تو بعد از یک قهر کودکانه. لذت اینکه تمامی علایقم را ازبر باشی مثل وقت‌هایی که برایم سمنو میخری و من حتی یادم نیست که چقدر سمنو دوست داشتم. لذت پیاده روی با تو.
ولی خوب است که تو جای من نیستی تا تجربه کنی. درد شمردن موهای سفیدت را ،یا لرزیدن دست و دلم هنگام خرید شمع تولد، یا حسرت دوباره نشستن روی شانه‌هایت. بیا یک اعتراف در گوشی دیگر؛ بدم می آید از آن روز هایی که کمرت را عمل کرده بودی و نمی‌توانستی بغلم کنی  و حتی بعدترها که بهتر شدی و من آنقدر بزرگ شده بودم که دیگر نتوانی بغلم کنی و من به تک تک بچه های فامیل که بغلشان می‌کردی حسودی کرده ام.
بابا تو از همه چیزت به‌خاطر من گذشتی ولی من نه حاضر شدم نیمرو را آن‌طور که تو دوست داری بخورم و نه حاضر شدم از نرم ترین بالش خانه برای تو بگذرم 
ولی تو بدان من به اندازه وضوح خاطرات باتو بودن و اطمینان به سیاهی شب تو را دوستت دارم!