نقد شعر
دکتر مهدی سیار از شاعران و ترانه‌سرایان خوب کشور است. در این ستون، اشعار شما نوجوان‌ها را با نقدهایی کوتاه اما آموزنده از ایشان منتشر می‌کنیم.
علیرضا عزیزپور/مشهد مقدس/متولد 1379
چندیست بی‌بهانه زمین‌گیر می‌شوم
قربانی تلاطم تقدیر می‌شوم
از شرم زنده ماندن و از آبشار عمر
هر روز سربه‌‌زیر و سرازیر می‌شوم
فرمانروای یکه شهرم که روزهاست
با دشمنان شب‌زده درگیر می‌شوم
من قلعهای میان غبارم، شبیه آه
آخر به دست آینه تسخیر می‌شوم
آنقدر در مسیر، زمین می‌خورم که گاه
از این مسیر بی‌سروته سیر می‌شوم
ای من! بیا به دیدن من؛ دوری‌ام بس است!
دارم خودم به پای خودم پیر می‌شوم!
گفت‌وگو با خویشتن در شعر که به آن حدیث نفس می‌گویند در شعر روزگار ما بسیار رواج دارد. این شعر، تجربه‌ای خوب در فضای حدیث نفس است. شاعر در این غزل، تلخی حس و حال خود را با ما در میان می‌گذارد اما کاممان را زیادی هم تلخ نمی‌کند، بلکه آن را با شیرینی زبان و تنوع تصویر در می‌آمیزد. بیت چهارم به نظرم کمی مبهم است، آیا قلعهای غبارآلود را می‌توان به آه تشبیه کرد؟ و آیا آه به دست آینه تسخیر می‌شود یا بالعکس؟!
سارا منصوری/شهر آبدان، استان بوشهر/متولد 1382
با خیال چشمت امشب دل‌پریشان می روم
بی‌خیال چترها در زیر باران می روم
کوچه ها را گشتم و هی در زدم... دستی نبود
با همین زنبیل خالی در پی نان می‌روم
خسته ام یک خسته تنها ولی بی‌حوصله
خسته از یک عصر دلگیر زمستان می‌روم
دیدمت آنجا خیابان یکم ، مثل بهار
ناگهان پیدا شدی... مثلِ تو پنهان می‌روم
قلبم آهسته تپید و مثل ساعت زنگ زد
هر دقیقه خسته از ساعت پشیمان می‌روم
آمدی جانم به قربان نگاه ساده ات
بی‌وفا ... یک روز بر دوش خیابان می‌روم
این غزل شروع جذابی دارد و بازی با خیال و بی خیال طراوت خوبی به زبان شعر داده.این طراوت در ادامه شعر هم با تعابیری مثل «زنبیل خالی»،«خیابان یکم» و «رنگ زد» ظاهر می‌شود. ایهام «مثل ساعت زنگ زد» هم جالب است.بیت سوم و بیت آخر قوت و استحکام زبانی ابیات دیگر را ندارند.
علیرضا عزیزپور/مشهد مقدس/متولد 1379
چندیست بی‌بهانه زمین‌گیر می‌شوم
قربانی تلاطم تقدیر می‌شوم
از شرم زنده ماندن و از آبشار عمر
هر روز سربه‌‌زیر و سرازیر می‌شوم
فرمانروای یکه شهرم که روزهاست
با دشمنان شب‌زده درگیر می‌شوم
من قلعهای میان غبارم، شبیه آه
آخر به دست آینه تسخیر می‌شوم
آنقدر در مسیر، زمین می‌خورم که گاه
از این مسیر بی‌سروته سیر می‌شوم
ای من! بیا به دیدن من؛ دوری‌ام بس است!
دارم خودم به پای خودم پیر می‌شوم!
گفت‌وگو با خویشتن در شعر که به آن حدیث نفس می‌گویند در شعر روزگار ما بسیار رواج دارد. این شعر، تجربه‌ای خوب در فضای حدیث نفس است. شاعر در این غزل، تلخی حس و حال خود را با ما در میان می‌گذارد اما کاممان را زیادی هم تلخ نمی‌کند، بلکه آن را با شیرینی زبان و تنوع تصویر در می‌آمیزد. بیت چهارم به نظرم کمی مبهم است، آیا قلعهای غبارآلود را می‌توان به آه تشبیه کرد؟ و آیا آه به دست آینه تسخیر می‌شود یا بالعکس؟!
سارا منصوری/شهر آبدان، استان بوشهر/متولد 1382
با خیال چشمت امشب دل‌پریشان می روم
بی‌خیال چترها در زیر باران می روم
کوچه ها را گشتم و هی در زدم... دستی نبود
با همین زنبیل خالی در پی نان می‌روم
خسته ام یک خسته تنها ولی بی‌حوصله
خسته از یک عصر دلگیر زمستان می‌روم
دیدمت آنجا خیابان یکم ، مثل بهار
ناگهان پیدا شدی... مثلِ تو پنهان می‌روم
قلبم آهسته تپید و مثل ساعت زنگ زد
هر دقیقه خسته از ساعت پشیمان می‌روم
آمدی جانم به قربان نگاه ساده ات
بی‌وفا ... یک روز بر دوش خیابان می‌روم
این غزل شروع جذابی دارد و بازی با خیال و بی خیال طراوت خوبی به زبان شعر داده.این طراوت در ادامه شعر هم با تعابیری مثل «زنبیل خالی»،«خیابان یکم» و «رنگ زد» ظاهر می‌شود. ایهام «مثل ساعت زنگ زد» هم جالب است.بیت سوم و بیت آخر قوت و استحکام زبانی ابیات دیگر را ندارند.
