روی جدول‌ها نشسته بود و فکر می‌کرد. پول‌هایش را شمرد. از اول سال برای‌شان زحمت کشیده‌بود و کارگری کرده‌بود ولی خرج زندگی که رحم ندارد!باید بهترین هدیه را می‌خرید، با همین پول کم... .
مغازه‌ها از زیر نگاهش رد شدند.بلاخره پیدایش کرد!  یک‌دسته گل خرید. تمام راه را تا او دوید. ذوق زده بود.
+سلام بابا
-....
+روزت مبارک
-....
+این اولین کادوئیه که برات می‌خرم. ببخشید که کمه...
-....
+نمی‌خوای جوابمو بدی؟
اشک‌هایش سرازیر شد. خداحافظی کرد و بین جمعیتی که برای تجدید دیدار به قبرستان آمده‌بودند، ناپدید شد.
 (مردها قهرمان فرزندانشانند. همین است که خیلی وقت‌ها فراموش می‌کنیم پدرها جاودانه نیستند!...)