‌اولا در ماه مبارک رمضان که ماه مبارزه است با نفس (= خویشتن) همچنین ماه جهاد نیز بوده مسلمانان صدر اسلام چندین سال طی این ماه در سفر بودند و اما کرونا یک بلا و آفت است. هر مسلمانی وظیفه‌اش این است که در مورد حفظ جان خود و اطرافیان و مسلمانان  نهایت دقت را داشته باشد.
از سوی دیگر به این نکته همیشه دقت داشته باشیم که آمدن اولیا و انبیا و ادیان به خاطر آن است که به ما کمک کنند نه این‌که از ما چیزی بگیرند. گاهی افکار عمومی این‌گونه برداشت می‌کنند که: انگاری خدا خیلی تهدید می‌کند که ما آیا فلان کار را انجام دادیم یا ندادیم؛ اصولا خدا بی‌نیاز از جهانیان است. به قول معروف اگر جهان همه کافر شوند نیز بر دامن کبریاش گردی ننشیند! بنابراین مصالح سلامت مسلمانان و جامعه اسلامی و جهانی و بشری را اولویت ببخشیم و نگران نباشیم که  اگر مسجد نرویم چه می‌شود! اگر پزشکان می‌گویند صلاح نیست، مسجد هم نرفتید نرفتید در تنهایی خودتان عبادت کنید زیرا قاعده دعا به‌ویژه در تنهایی است.
همین دعای کمیلی که از حضرت علی(ع) روایت شده بنده در مدارک ندیده‌ام که حضرت عده زیادی را جمع کرده باشد و یکجا با هم دعا بخوانند. آن هم البته خوب است اما اصل دعا و نیایش برای هر انسان در همان خلوت و تنهایی اوست که انسان خودش ضمن دعا  متاثر می‌شود ولی در مجالس عمومی انسان‌ها تحت تاثیر جو قرار می‌گیرند. فضیلت دعا در تنهایی کمتر از جلسه عمومی
نیست.
 من معتقدم که مردم نگران این نباشند که ما به مجالس نرفتیم چه می‌شود! در اصل رفتن و نرفتن به مجالس مذهبی نظر پزشکان و متخصصان مهم است. اگر گفتند اشکال ندارد می‌توانند بروند... عموم باید تابع نظر متخصصان باشند. نباید از خودمان از سر احساس تعصبی درآوریم.  ما در احکام شریعت بنده‌ایم و آنچه را که دستور است باید بجا بیاوریم و نباید دلخواه عمل کنیم. ان‌شاءا... که خداوند قبول کند.
سخن دیگر این‌که همه آگاهیم کسب و کارها خلل پیداکرده. بعضی کارخانه‌ها و ... نمی‌توانند حقوق بپردازند. بسیاری از کارگران روزمزد کارشان را از دست داده‌اند. هرکسی در اولویت آشنایان و فامیلش را در نظر بگیرد و مقداری به آنها و به مردم کمک کند.
چنین کاری هم مورد رضایت خداوند است هم کمک به حل مشکلات جامعه است و هم از نظر اهل بیت(ع) چنین کاری بسیار ارزش دارد (نمونه: با این‌که مکی‌ها آن همه حضرت پیامبر(ص) را آزار دادند در جریان حدیبیه که اجازه ندادند به مکه بروند در همان شرایط آگاه شد کودکان برخی مشرکان و دشمنان غذا ندارند.
تا آن مقداری که همراه داشت برای کمک به آنها فرستاد)! عنایت به فقرا و نیازمندان خیلی فضیلت دارد. امیدوارم در این مشکلات کرونایی خلوت خود را داشته باشیم. کارشناسان هم اگر اجازه دادند به مجامع عمومی هم برویم و به مشکلات مردم هم بیندیشیم.