افشاگریها درباره اقدامات ناجوانمردانه برای دزدیدن دلارها از تیمهای ایرانی ادامه دارد
مافیای جیبزن در فوتبال
اظهارات تازه پرویز مظلومی، افشاگری بیسابقه درباره اقدامات پشتپرده برای سرکیسه کردن باشگاهها و فدراسیون فوتبال است. او در این مصاحبه توضیح داده مافیای عجیب و قدرتمندی در فوتبال ایران وجود دارد، مافیایی که راهوچاه را به بازیکنان خارجی نشان میدهد تا بتوانند از باشگاهها و فدراسیون ایران پولهنگفت بگیرند. او تلویحا از این گفت که بعضی کارگزارها و دلالها بازیکنان و مربیان خارجی را ترغیب میکنند تا اتفاقا دستمزد خود را نگیرند، قراردادشان را فسخ کنند، سروقت فیفا بروند و درنهایت علاوهبر اصل پول خود، جریمه چندصدهزاردلاری هم بگیرند. او قرارداد وینفرد شفر را مثال زد؛ کسی که در فوتبال ایران پولهای هنگفتی به جیب زد. این مربی در نهایت هم موفق شد استقلال را در فیفا محکوم به پرداخت 550 هزاردلار کند. بعد مشخص شد، 350 هزاردلار دستمزد او بوده و 200 هزار دلار جریمه پرداخت دیرکرد حقوقش! ظاهرا «جریمه» کلیدواژه این راهنماییهاست.
مظلومی برای روشنتر شدن موضوع گفت: «راحت و علنا به بازیکنان میگویند سه ماه حقوق نگیر، فسخ کن و برو شکایت کن! نه تنها پولت را میگیری که جریمه هم به تو پرداخت میشود. طرف را از داخل ایران برای فسخ قرارداد، شکایت و گرفتن جریمه راهنمایی میکنند. میگویند برو خیالت راحت. بعد از شکایت پولت را دوبل میگیری! این وسط کارگزار هم از آن پول یک چیزی گیرش میآید. همه هم چشمهایشان را میبندند و چیزی نمیبینند. بابا، کارگزار خارجی دلش برای فوتبال ما و باشگاههای ما نمیسوزد. دلش برای پول بیتالمال که هدر میرود نمیسوزد.»
واکنش فوتبالیها
از نظر عدهای اینکه تصور شود بعضی مدیران و مربیان در این پروسه نقشی ندارند، کاملا سادهلوحی است. مثلا امید روانخواه در این باره میگوید: «متاسفانه بعضی آدمهای باشگاهها هم در این پروسه دخیل هستند. مثلا بازیکنی حاضر است 100 هزار دلار ببندد. قرارداد را با او بالا میبندند. بازیکن، دیگر کاری به بقیه پول ندارد!» آرش برهانی هم در تائید حرفهای او توضیح میدهد: «متاسفانه یک سری از دلالان با مربیان و مدیرانعامل در ارتباط هستند که باعث میشوند بازیکنان خارجی بیکیفیت یا بازیکنان داخلی بیکیفیت را در تیمهای بزرگ ببینیم و نتیجه آن، میشود فوتبالی که دلپذیر و قشنگ نیست. این وسط پولهایی رد و بدل میشود.»
سود خارجیها
انگار اما پرونده و زوایای آن بسیار پیچیده است. اینکه عدهای در قراردادها سود میکنند، چیز عجیبی نیست اما اینکه در پروندههای شکایتی هم پشت آن بازیکنان در میآیند و علیه فوتبال ایران عمل میکنند، از نظر فوتبالیها اقدام ناجوانمردانه است. چندی قبل زنوزی، مالک باشگاه تراکتورسازی هم زوایایی پنهان از این اتفاق را برملا کرد و گفت وکیلی خارجی که پرونده دو بازیکن خارجی آنها را برعهده داشته، به عمد و با دفاع غلط، تراکتور را محکوم کرد. او با زبان بیزبانی گفت پشتپرده توافقاتی با آن بازیکنان شده بود تا تراکتور محکوم شود و طرفین خارجی سود ببرند! این همان چیزی است که پرویز مظلومی هم دربارهاش صحبت کرده. تمام فوتبالیها یکصدا از مسوولان نظارتی میخواهند تا نظارتی روی قرارداد خارجیها شود ولی هنوز آب از آب تکان نخورده. همچنان بعضی باشگاهها بازیکنان خارجی جذب میکنند. همچنان قراردادهایی مثل قرارداد مارک ویلموتس در فوتبال ایران بسته میشود. همچنان پرونده روی پرونده باشگاهها در فیفا میرود و در چشم بههم زدنی، دلارهای ایران به باد هوا میرود. به نظر این قصه ادامه دارد و سالها سال بعد هم باشگاهها یا مدیران و مربیانی خواهند بود که قاشقی به این غذای لذیذ میزنند و از طعم آن لذت میبرند.
مظلومی برای روشنتر شدن موضوع گفت: «راحت و علنا به بازیکنان میگویند سه ماه حقوق نگیر، فسخ کن و برو شکایت کن! نه تنها پولت را میگیری که جریمه هم به تو پرداخت میشود. طرف را از داخل ایران برای فسخ قرارداد، شکایت و گرفتن جریمه راهنمایی میکنند. میگویند برو خیالت راحت. بعد از شکایت پولت را دوبل میگیری! این وسط کارگزار هم از آن پول یک چیزی گیرش میآید. همه هم چشمهایشان را میبندند و چیزی نمیبینند. بابا، کارگزار خارجی دلش برای فوتبال ما و باشگاههای ما نمیسوزد. دلش برای پول بیتالمال که هدر میرود نمیسوزد.»
واکنش فوتبالیها
از نظر عدهای اینکه تصور شود بعضی مدیران و مربیان در این پروسه نقشی ندارند، کاملا سادهلوحی است. مثلا امید روانخواه در این باره میگوید: «متاسفانه بعضی آدمهای باشگاهها هم در این پروسه دخیل هستند. مثلا بازیکنی حاضر است 100 هزار دلار ببندد. قرارداد را با او بالا میبندند. بازیکن، دیگر کاری به بقیه پول ندارد!» آرش برهانی هم در تائید حرفهای او توضیح میدهد: «متاسفانه یک سری از دلالان با مربیان و مدیرانعامل در ارتباط هستند که باعث میشوند بازیکنان خارجی بیکیفیت یا بازیکنان داخلی بیکیفیت را در تیمهای بزرگ ببینیم و نتیجه آن، میشود فوتبالی که دلپذیر و قشنگ نیست. این وسط پولهایی رد و بدل میشود.»
سود خارجیها
انگار اما پرونده و زوایای آن بسیار پیچیده است. اینکه عدهای در قراردادها سود میکنند، چیز عجیبی نیست اما اینکه در پروندههای شکایتی هم پشت آن بازیکنان در میآیند و علیه فوتبال ایران عمل میکنند، از نظر فوتبالیها اقدام ناجوانمردانه است. چندی قبل زنوزی، مالک باشگاه تراکتورسازی هم زوایایی پنهان از این اتفاق را برملا کرد و گفت وکیلی خارجی که پرونده دو بازیکن خارجی آنها را برعهده داشته، به عمد و با دفاع غلط، تراکتور را محکوم کرد. او با زبان بیزبانی گفت پشتپرده توافقاتی با آن بازیکنان شده بود تا تراکتور محکوم شود و طرفین خارجی سود ببرند! این همان چیزی است که پرویز مظلومی هم دربارهاش صحبت کرده. تمام فوتبالیها یکصدا از مسوولان نظارتی میخواهند تا نظارتی روی قرارداد خارجیها شود ولی هنوز آب از آب تکان نخورده. همچنان بعضی باشگاهها بازیکنان خارجی جذب میکنند. همچنان قراردادهایی مثل قرارداد مارک ویلموتس در فوتبال ایران بسته میشود. همچنان پرونده روی پرونده باشگاهها در فیفا میرود و در چشم بههم زدنی، دلارهای ایران به باد هوا میرود. به نظر این قصه ادامه دارد و سالها سال بعد هم باشگاهها یا مدیران و مربیانی خواهند بود که قاشقی به این غذای لذیذ میزنند و از طعم آن لذت میبرند.




