زل می‌زند در چشم‌های قاضی و می‌گوید: اگر بگویم کل لواسان را به نام من بکن، می‌کند، چون رفیقیم! دادستان می‌گوید: بله آقای قاضی، ایشان با بیشتر متهمان اقتصادی رفیق بوده‌اند و رفاقتی خیلی کارها برایشان کرده‌اند. کل لواسان و کارخانه و چه و چه همه‌ دارایی رفقای طبری نبود عمران‌جان! ولی اشک همه‌ دارایی رفقای تو بود. رفیق خوب است همه دارایی‌اش را خرج رفیقش بکند. تو که از لوله‌های نفتی حلق‌آویز شده بودی و بالای جریان نفت تاب می‌خوردی ندیدی رفقایت چطور پایین پایت جمع شده‌ بودند و اشک می‌ریختند. 
اشک، همه دارایی تو و رفقایت بود. شب‌ها که اهل خانه خواب‌شان سنگین می‌شد یا دم غروب که نسیم ملایم می‌کشید روی هرم گرمای لوله‌های نفتی و دانه‌های عرق روی پیشانی‌ات خنک می‌شدند یا آن وقت‌های استراحتی که از جمع همکارانت جدا می‌شدی و کنار می‌گرفتی، خلاصه هر وقتی که تنها می‌شدی و تنهایی‌ات را لمس می‌کردی، آرام کیسه‌ دارایی‌ات را بیرون می‌آوردی و دانه دانه می‌شمردی‌شان. اشک‌های مقدسی که همه چیز بودند.
الان که من زیر خنکای کولر گازی نشسته‌ام، می‌توانم به همه ابعاد کاری که تو کردی فکر و زیر و بم اسناد پیمانکار و نامه‌های وزیر را زیر و رو کنم. الان من می‌توانم ببینم پیمانکار گفته فقط یک ماه حقوق را پرداخت نکرده و نمی‌داند یک ماه بدون حقوق یعنی چه. الان می‌توانم تحلیل‌های کارشناسان پرونده را بخوانم که برخی گفته‌اند احتمال دارد علت خودکشی فقر و عدم پرداخت حقوق نباشد. اما تو آن موقع نمی‌توانستی به این چیزها فکر کنی.
آن موقع که بالای جریان نفت تاب می‌خوردی حکماً اگر فکری هم به سرت زده، فکر چشم‌های همسرت بعد از شنیدن این خبر بوده. آدم این‌طور موقع‌ها نمی‌تواند فکر فلسفه‌ تاب خوردن بالای جریان نفت بیفتد. نمی‌تواند فکرش برود سمت این که این جریان نفت از کجا می‌آید و به کجا می‌رود. به این که این لوله‌ها می‌روند تا پالایشگاه و می‌رسند تا نفتکش‌های صادرات و حواله‌شان می‌رسد روی میزهای تهران و یکی میان راه پاتکی می‌زند و رفاقتی چند قطره‌اش را می‌چکاند پای سند کل لواسان که به نام رفیقش کند. آدم آن موقع نمی‌تواند به این چیزها فکر کند عمران جان! حتی نمی‌تواند به این فکر کند که اینجا هویزه است. هویزه هنوز بعد از 40 سال بوی خون و رد تانک به تن عرق‌ کرده‌اش مانده. اینجا بود که سال ۵۹ نبرد تن به تانکش معروف شد. جوان‌هایی که روی این خاک فرش شدند تا دست بیگانه به این‌ لوله‌های نفتی نرسد. تا 40 سال بعد پیمانکار این لوله‌های نفتی یک ایرانی باشد که زبان کارگر را بفهمد. کسی که بداند حقوق کارگر اگر سر موقع هم پرداخت شود به آخر ماه نمی‌کشد، چه برسد به این که یک ماه هم همان ته پیاله را در کاسه‌اش نریزند. آدم وقتی طناب را دور گردنش سفت می‌کند که نمی‌تواند به این چیزها فکر کند عمران جان! نهایتش بتواند چشم‌های مادر و همسرش را به یاد بیاورد.