چشم‌هایی میشی رنگ... محاسنی قهوه‌ای سیر و آنکادر شده. لبخندی ملیح و نگاهی نافذ. به اینها اضافه کنید یک پیراهن تاکتیکال سبز و بک گراندی سبز روشن که به عکس کنتراست محشری داده است. اصلا عکس را که می‌بینی خود‌به‌خود در ذهنت می‌آید که بچه سید است و هر اسمی داشته باشد، یک سید اولش در ذهن خودت اضافه می‌کنی. از آن قیافه‌هایی که اگر در نمازخانه یک توقفگاه بین راهی ببینی‌اش، بی آن که متوجه بشود، می‌روی پشت سرش اقامه می‌بندی که بله نمازت به کارت بیاید و شاید بعد از نماز بخواهی با تسبیح تربتش استخاره‌ای هم برایت بگیرد تا بتوانی باب سخن را باز کنی و هم‌سخنش بشوی. 
اما این همه قصه نیست. توضیحات عکس را که می‌خوانی تشتک ذهنت می‌پرد . سیدمحمود موسوی مجد است. جاسوس اسرائیل و آمریکا که راپورت آمد و شدهای سردار دل‌ها، حاج قاسم عزیز را می‌داده است. او دستگیر و به اعدام محکوم شده است. حیرت آور است. پدربزرگم همیشه می‌گفت شیطان، مرجع تقلید را به شراب نوشیدن و از دیوار مردم بالا رفتن وسوسه نمی‌کند. هر کسی کار خودش. خبرها می‌گوید مراوده داشته توی اطرافیان شهید سلیمانی و این یعنی از جایی گزیده شده‌ایم که فکرش را هم نمی‌کردیم. 
به ابعاد جاسوسی و امنیتی و نظامی‌اش اصلا نمی‌خواهم و نمی‌توانم و نباید بپردازم که تخصصش را ندارم. اولین بار که عکسش را دیدم فقط توی چشم‌هایش زل زدم و از عکس پرسیدم به چه قیمتی؟ مثلا چند دلار یا یورو؟ حاج قاسم سلیمانی را چند فروختی که بصرفد و بگویی اگر ننگ و خفتی کشیدم ولی عوض فلان چیز را به دست آوردم؟ داغدار کردن یک ملت، یک تفکر یک ایسم، یک هدف، چقدر می‌شود فاکتورش 
با تخفیف؟ 
خبرها می‌گوید محکوم به اعدام شده. من قاضی نیستم؛ ولی اگر بگویند مجازاتی برایش در نظر بگیر، برایش حبس ابد می‌نوشتم. ابد و یک روز. نه توی زندان بلکه در یک اتاق. تمام دیوار و سقف اتاق را می‌دادم با کاغذ دیواری‌هایی که رویش عکس حاج قاسم چاپ شده، آماده کنند و یک تخت بگذارند و چراغ‌های اتاق هم همیشه روشن باشد و هر روز هم یک ساعت این تکه سخنرانی حاج قاسم پخش شود: ما ملت امام حسینیم...