بازیگری، بی‌هیاهو هم امکانپذیر است و کریم اکبری‌مبارکه از آن دسته بازیگرانی بود که بی‌هیاهو و فقط با تکیه بر قدرت بازیگریش، سال‌ها در سینما و تلویزیون فعالیت داشت.
برخلاف سال‌های اخیر که بازیگران جوان از هر نوع ابزاری برای خودنمایی بهره می‌برند در گذشته بازیگر فقط با قدرت بازیگری خود بود که پیش می‌رفت و کریم مبارکه هم بازیگری خودساخته بود که روی پاهای خودش ایستاده بود.
ایشان با این‌که سابقه همکاری با امثال بهرام بیضایی و داوود میرباقری را داشت، ولی هیچ‌گاه سابقه‌اش را به رخ شخصی نکشید و فقط سعی می‌کرد بازی‌هایش را مطابق با درکی که از نقش داشت انجام دهد و برای همین هم بود که خاطره بازی‌هایش ولو نقش‌های کوتاه در ذهن‌ها مانده است.
محال بود کسی جلو یا پشت‌صحنه از ایشان آزار ببیند چون با متانت و آرامش بالایی با همه گپ می‌زد و سعی می‌کرد حتی با بازیگران جوان‌تر طوری برخورد کند که ارتباط صمیمانه‌ای ایجاد شود تا راحت بتوانند جلوی دوربین بروند و اعتمادبه‌نفس پیدا کنند.
تا چه زمانی می‌خواهیم فقط شاهد ازدست‌دادن بازیگران بزرگی باشیم که چون بی‌حاشیه نقش ایفا می‌کردند، اشتهار چندانی نیافتند؟ واقعا باید برنامه‌ای بگذاریم برای این عزیزان و تا زنده‌اند سراغ‌شان برویم و از آنها بخواهیم در قالب‌هایی مثل مستندپرتره از زندگی و تجربیات خود بگویند.
ایران کشوری است پر از هنرمند و شاید یک دلیل این‌که این همه بی‌تفاوت هستیم به هنرمندان، همین کثرت هنرمند باشد. امثال اکبری‌مبارکه هر جای دنیا بودند حداقل یک برنامه ده ساعته از تجربیات‌شان می‌ساختند تا برای آیندگان قابل رجوع باشد ولی ما چه! فقط منتظریم که مرحوم شوند تا افسوس بخوریم.
امیدوارم بالاخره از جایی به بعد ما هم به سمت ضبط تاریخچه شفاهی هنرمندان خود در رشته‌های مختلف برویم تا بچه‌های جوان و نوجوان بدانند هنر بازیگری ما با تلاش‌های چه بزرگانی شکل گرفته و رشد یافته است.