فصل بیستم، یکی از آن سال‌های خاص فوتبال ایران از نگاه من است. فصلی که کلی مربی جوان وارد عرصه شده‌اند و می‌خواهند خودی نشان بدهند. تقریبا همه آنها را می‌شناسم. یا شاگردم بودند، یا همکارم. با برخی از مربیان این فصل هم از دور آشنایی دارم و این موضوع حاصل سال‌ها حضورم در فوتبال است. می‌دانم چه شخصیتی دارند و چطور تیم‌شان را به لیگ می‌آورند.
برای کسی مثل من که تمام عمرش را روی نیمکت مربی گری سپری کرده، واقعا شیرین است وقتی می‌بینم این همه مربی جوان به لیگ آمده اند. ما هم زمان خودمان کار کردیم، بردیم، باختیم و کلی افتخار کسب کردیم.
حالا هم نوبت این جوان هاست و این هم رسم زمانه است که نمی توان آن را انکار کرد. برای همه آنها آرزوی موفقیت دارم اما به عنوان یک مربی پیشکسوت به مربیان جوان، چند نکته مهم می‌گویم. اول این‌که بدانید فقط یک تیم قهرمان می‌شود و این، واقعیتی است که قبل از شروع فصل باید آن را بپذیرید. در ثانی، یادتان باشد همیشه بازی خوب و شجاعانه، منجر به نتیجه نمی‌شود. نکته سوم این است؛ با بازیکنان و شاگردان‌تان طوری رفتار کنید که از حضور در کنار شما احساس آرامش کنند. فوتبالیست‌هایی که با شخصیت شما کنار نیایند، برای تان فوتبال بازی نمی‌کنند. چهارم این‌که همیشه رابطه خوبی با سایر مربیان، مسؤولان فدراسیون و حتی رسانه‌ها داشته باشید.
 اینها رمز موفقیت است. پنجمین نکته، به شرایط برمی گردد. اگر قبول کردید که در این وضعیت مربی تیمی شوید، حق ندارید دو روز دیگر از آن گلایه کنید. در نهایت این‌که می‌دانم همه شما برای شروع لیگ، کلی برنامه ریزی کرده اید اما فوتبال همیشه شما را غافلگیر می‌کند پس منتظر اتفاقات پیش‌بینی نشده باشید.