حال ببینیم حب چیست؟ و چه آثارى دارد؟ حب در حقیقت تنها وسیله‌اى است براى این‌که میان هر طالبى با مطلوبش رابطه برقرار کند و هر مریدى را به مرادش برساند، و حب اگر مرید را به مراد و طالب را به مطلوب و محب را به محبوب مى‌رساند، براى این است که نقص محب را به وسیله محبوب برطرف کند تا آنچه را ندارد، به دست آورد و کمبودش ‌تمام و کامل شود. پس براى محب هیچ بشارتى بزرگ‌تر از این نیست که به او بفهمانند محبوبش او را دوست دارد.
انسان اگر غذا را دوست دارد و به سوى آن کشیده مى‌شود و درصدد تهیه کردنش برمى‌آید، براى این است که به وسیله آن نقصى را که (همان گرسنگى باشد) در خود احساس مى‌کند برطرف نماید یا اگر دلش براى دیدن دوستش پر مى زند و این علاقه باعث مى شود به پا خیزد و درصدد دیدار با او برآید و به وسیله انس با او، تنگى حوصله خود را جبران کند. و به همین منوال اگر عبد مولاى خود را دوست مى دارد یا خادم به مخدوم خود علاقه مى‌ورزد براى این است که خود را اسیر و گرفتار حق او مى‌داند، عبد، خود را اسیر حقوق مولا و خادم، خود را رهین احسان مخدوم مى‌داند و مى‌خواهد سنگینى این حق را از دوش خود بیفکند.

ترجمه تفسیر المیزان، جلد۳، ص۲۴۷