حب درحقیقت تنها وسیله‌اى است براى این که هر طالبى با مطلوبش رابطه برقرار کند و هر مریدى را به مرادش برساند و حب اگر مرید را به مراد و طالب را به مطلوب و محب را به محبوب مى‌رساند، براى این است که نقص محب را به وسیله محبوب برطرف سازد تا آنچه را ندارد، دارا شود و کمبودش ‌تمام و کامل گردد. پس براى محب هیچ بشارتى بزرگ‌تر از این نیست که به او بفهمانند محبوبش دوستش دارد، اینجاست که دو حب با هم تلاقى مى‌کنند و از دو سو غنج و دلال رد و بدل مى‌شود.
 پس انسان اگر غذا را دوست دارد و به سوى آن کشیده مى‌شود و درصدد تهیه‌کردنش برمى‌آید، براى این است که به وسیله آن نقصى را که(همان گرسنگى باشد) در خود احساس مى‌کند برطرف نماید یا اگر عمل زناشویی را دوست مى‌دارد و درصدد رسیدن به آن برمى‌آید براى این است که نقصى را که در خود سراغ دارد(که همان شهوت است) از خود برطرف کند.
همچنین دلش براى دیدن دوستش پر مى‌زند و این علاقه باعث مى‌شود که به پا خیزد و درصدد دیدار با او برآید و به وسیله انس با او، تنگى حوصله خود را جبران کند. به همین منوال اگر عبد مولاى خود را دوست مى‌دارد یا خادم به مخدوم خود علاقه مى‌ورزد براى این است که خود را اسیر و گرفتار حق او مى‌داند، عبد، خود را اسیر حقوق مولا و خادم، خود را رهین احسان مخدوم مى‌داند و مى‌خواهد سنگینى این حق را از دوش خود بیفکند.

​​​​​​​ترجمه تفسیرالمیزان، جلد۳، ص۲۴۷