نهاد واسط نیز این بسته‌ها را به اوراق رهنی تبدیل و آنها را در بازار سرمایه (بورس یا فرابورس) عرضه می‌کند. با این فرآیند، دارایی‌هایی که به‌صورت سنتی جزئی از ترازنامه بانک وام‌دهنده محسوب شده به اوراق بهادار قابل معامله تبدیل و بعد از فروش اوراق در بازار اولیه، منابع مالی جدید برای بانک تجهیز می‌شود که با توجه به اصلاح ساختار مالی، بانک می‌تواند مجدد تسهیلات جدید اعطا کند. با توجه به این‌که در رهن ثانویه طلب بانک به خریدار اوراق منتقل می‌شود، مسأله تضمین بازپرداخت اقساط از سوی وام گیرندگان اهمیت مضاعفی می‌یابد. به همین منظور مقوله اعتبار سنجی مشتری، بیمه وام و وصول اقساط در این مدل بسیار حائز اهمیت است. از سوی دیگر حجم بازار اولیه رهن و میزان تقاضا برای دریافت وام رهنی باید به حدی باشد که هزینه‌های ایجاد ساختار رهن ثانویه را توجیه کند. با مصرف منابع اولیه وام رهنی یا در اصطلاح اشباع بازار اولیه رهن، بانک برای تامین منابع جهت پرداخت بیشتر وام رهنی، وارد بازار رهن ثانویه می‌شود.