به گزارش خبرنگار جام‌جم، در آخرین روزهای خرداد 1399، جسد سوخته زنی زیرپل عابرپیاده در اتوبان باقری کشف شد که حدود 48ساعت از مرگش می‌گذشت. ماموران در دومتری جسد چهار فشنگ و قسمتی از یک کلت شکسته را کشف کردند. از سوی دیگر مشخص شد گردنبند و انگشتر طلای او سرقت نشده است.  کارآگاهان در گام نخست تحقیقات خود را برای مشخص‌شدن هویت مقتول شروع کردند. آنها به بررسی افراد گمشده پرداختند که مشخص شد جسد متعلق به زن ‌61ساله‌ای است که چند روز قبل خانواده‌اش ناپدید شدن وی را به پلیس اعلام کرده بودند. در جریان بررسی‌ها مشخص شد مقتول با داماد سابق خود که یک قاچاقچی فراری از زندان است، اختلاف‌حساب داشته است. او آخرین‌بار با داماد سابقش قرار ملاقات داشت. این مرد تحت تعقیب قرارگرفت تا این‌که بعد از چند ماه خود را تسلیم کرد و مدعی شد سال1390 به اتهام حمل یک کیلو شیشه به اعدام محکوم شده اما عفوخورده و مجازاتم به 25سال زندان کاهش پیدا کرد. با شیوع کرونا مرخصی گرفته و دیگربه زندان بازنگشتم. روز حادثه با مادرزن سابقم قرار گذاشته و درباره اختلاف‌حساب‌مان حرف زدیم. او را در خیابان شریعتی پیاده کرده و از سرنوشت او خبر نداشتم.
با توجه به کشف آثار خون در خودرو پرویز و آنتن‌دهی گوشی‌اش در محل کشف جسد، برای او به اتهام قتل کیفرخواست صادر و پرونده به دادگاه کیفری یک استان تهران ارسال شد. متهم درشعبه یازدهم دادگاه کیفری یک محاکمه و اولیای‌دم برای او درخواست قصاص کردند. سپس متهم در جایگاه ایستاد و دوباره منکر قتل شد و گفت: به خاطر این‌که آخرین نفری بودم که با مادرزنم قرار داشتم، ترسیدم مرا به‌عنوان قاتل دستگیر کنند. قضات دادگاه پس از رسیدگی به این پرونده، حکم به قصاص پرویز دادند که با اعتراضش این رای در دیوان عالی کشور بررسی و نقض شد. متهم در جلسه رسیدگی دوباره با تکرار ادعاهای قبلی خود گفت: من و مادرزن سابقم در یک قهوه‌خانه شریک بودیم و مشکل مالی نداشتیم. آخرین‌بار از ماشین من پیاده شده و خبری از نحوه قتل او ندارم.  
​​​​​​​قضات دادگاه در پایان قرار بازداشت متهم را به قرار 100میلیارد تومانی تبدیل کردند.