شش سال پس از آن‌كه اسپانیا اولین قهرمانی‌اش در یورو را جشن گرفت، لوییز آراگونز سرمربی آن اسپانیای دوست داشتنی، چهره در نقاب خاك كشید. ایكر كاسیاس كاپیتان آن تیم درباره سرمربی فقید گفت: فوتبال باید برای تاثیر مثبت آراگونز از او تشكر كند .... و حالا بعد از گذشت پنج سال از آن جمله، بزرگی از بزرگان فوتبال باید پیدا شود تا به ایكر كاسیاس بگوید فوتبال به تو مدیون است پسر.
كاپیتان كم‌حرف رئال مادرید كه از بازی در تیم سوم تا كاپیتانی تیم اصلی را در 17 سال طی كرد و كاپیتان دوست‌داشتنی تیم ملی اسپانیا كه 20 سال در 6 رده سنی زیر 15 تا زیر 21 سال و همین طور تیم ملی بزرگسالان اسپانیا بازی كرد، سال 2015 به‌دلیل شخصیت سخت و روح انعطاف‌ناپذیر فلورنتینو پرز از اسپانیا راهی پرتغال شده بود. او هم مانند رائول نجیب كه برای بازی نكردن مقابل رئال مادرید راهی شالكه و السد و نیویورك شد تا از فوتبال جدا شود، باید جایی را دور از لالیگا و اسپانیا برای خود پیدا می‌كرد كه مبادا مجبور شود رودرروی عشقش قرار بگیرد و برای شكست تیم محبوبش تلاش كند.
كاسیاس شاید تفسیر كلمه وفاداری در فوتبال باشد. كاپیتان مقتدرترین اسپانیای تاریخ، دو بار در یورو (2008 و 2012) و یك بار در جام جهانی (2010) جام را بالای سر برد ولی بی‌مهری رئال، او را به پورتو در لیگ پرتغال تبعید كرد تا آنجا هم به چهره محبوب هواداران تبدیل شود. خبر حمله قلبی ایكر فوتبال دنیا را تكان داد چون او فوتبال را برای فوتبال دوست داشت. فوتبال مدرن دنیا در سالهای ابتدایی قرن 21 بدهی فراوانی به ایكر كاسیاس دارد. بدهی عظیمی كه شاید مانند بسیاری از ستاره‌های بزرگ تاریخ، ادا نشود. پسر مظلوم روستای موستولس در 18 كیلومتری مادرید هنوز هم با همان حجب و حیای كودكی رفتار می‌كند. او همان طور از فوتبال خداحافظی كرد كه از او توقع می‌رفت. مانند خداحافظی‌اش از برنابئو. گلادیاتوری كه هیچ وقت جای خالی‌اش درون دروازه اسپانیا و رئال، پر نشد. خداحافظ ایكر مقدس.