روایت فرزند شهید علی هاشمی از «پسران هور»
سایه پدر را حس کردم
محمدحسین هاشمی، فرزند شهید علی هاشمی می‌گوید: «پسران هور» برای خانواده او تنها یک سریال نمایشی نیست بلکه بخشی از خاطرات، زخم‌ها و حقیقت‌های ناگفته جنگ است که در قالب هنر زنده مانده و نسل جدید را با فداکاری‌های فرماندهان گمنام آشنا می‌کند. دفاع مقدس، گنجینه‌ای از روایت‌های ناگفته است؛ قصه‌هایی که هر بار در قاب سینما یا تلویزیون به تصویر کشیده می‌شوند، بخشی از تاریخ را زنده می‌کنند و بخشی دیگر همچنان در سکوت باقی می‌ماند.
سریال پسران هور یکی از همین تلاش‌هاست؛ تلاشی برای بازخوانی روزهای پر رمز‌و‌راز قرارگاه سری نصرت و یادآوری رشادت‌های شهید علی هاشمی. به همین بهانه پای صحبت محمدحسین هاشمی، فرزند این فرمانده شهید نشستیم تا از نگاه او به این سریال ونسبت آن با پدرش بشنویم.محمدحسین هاشمی،وقتی ازپسران هور‌می‌گوید،نگاهش پرازدو حس متناقض است؛ دلتنگی و دلگرمی. دلتنگی برای پدری که سال‌هاست کنارش نیست و دلگرمی از این‌که نام و یادش در قالب هنری دوباره زنده شده.
پسران هور جسورانه است
او معتقد است هیچ سریال یا فیلمی نمی‌تواند تمام حقیقت دفاع مقدس را به تصویر بکشد اما همین که پسران هور توانسته بخشی از آن روزها را روایت کند، برای او و خانواده‌اش ارزشمند است. او می‌گوید: در بسیاری از لحظات سریال، سایه پدر را در پس شخصیت‌ها احساس کردم. نه در جزئیات کامل اما در روحیه، شجاعت و نگاه به آینده، ردپای او مشهود بود. صبر و ایمانش چیزی نیست که در یک کار نمایشی بگنجد اما همین که یادش زنده شده، برای ما مغتنم است. از منظر تاریخی نیز این اثر را جسورانه می‌داند و معتقد است: روایت قرارگاه سری نصرت کاری آسان نیست. موضوعی حساس و کمتر گفته‌شده بود و به‌نظرم سریال در کلیت وفادار ماند، هرچند همیشه جای کار برای دقت بیشتر وجود دارد. مهم این است که این مسیر آغاز شده است. لحظاتی از سریال اما برای او رنگ دیگری داشت؛ لحظاتی که بغض سال‌ها را دوباره تازه می‌کرد. محمدحسین هاشمی عنوان می‌کند: وقتی رزمندگان در سکوت و سختی دل به آب می‌زدند، ناخودآگاه به‌یاد پدرم افتادم. حسرت نبودنش همیشه با من است اما دیدن این تلاش‌ها برای معرفی او و همرزمانش، تا حدی مرهمی بر این دلتنگی است.
سخت اما دلگرم‌کننده
وی ادامه می‌دهد: تماشای سریال برای مادر و خانواده هاشمی هم تجربه‌ای تلخ و شیرین بوده است. هر صحنه می‌توانست زخمی قدیمی را تازه کند اما در عین حال دلگرم‌کننده بود که ایثار و جهاد پدرش فراموش نشده و به نسل جوان معرفی می‌شود. محمدحسین بر نقش بی‌بدیل هنر در انتقال مفاهیم دفاع مقدس تأکید می‌کند: سینما و تلویزیون اگر با دقت و تعهد کار کنند، می‌توانند تاریخ را از صفحات خشک کتاب بیرون بکشند و به تجربه‌ای زنده برای نسل جوان تبدیل کنند. این زبان تصویر است که بیش از هر چیز بر آنها اثر می‌گذارد.
پیشنهادش به فیلمسازان دفاع مقدس روشن و ساده است: به خانواده‌ها، همرزمان و اسناد معتبر رجوع کنند. واقعیت جنگ آن‌قدر پر از قهرمانی و زیبایی است که نیازی به اغراق ندارد. اگر آثار آینده با همان شجاعت و جسارت پسران هور ساخته شوند، نسل‌های بعدی درکی درست‌تر و نزدیک‌تر از دفاع مقدس خواهند داشت.
پسران هور جسورانه است
او معتقد است هیچ سریال یا فیلمی نمی‌تواند تمام حقیقت دفاع مقدس را به تصویر بکشد اما همین که پسران هور توانسته بخشی از آن روزها را روایت کند، برای او و خانواده‌اش ارزشمند است. او می‌گوید: در بسیاری از لحظات سریال، سایه پدر را در پس شخصیت‌ها احساس کردم. نه در جزئیات کامل اما در روحیه، شجاعت و نگاه به آینده، ردپای او مشهود بود. صبر و ایمانش چیزی نیست که در یک کار نمایشی بگنجد اما همین که یادش زنده شده، برای ما مغتنم است. از منظر تاریخی نیز این اثر را جسورانه می‌داند و معتقد است: روایت قرارگاه سری نصرت کاری آسان نیست. موضوعی حساس و کمتر گفته‌شده بود و به‌نظرم سریال در کلیت وفادار ماند، هرچند همیشه جای کار برای دقت بیشتر وجود دارد. مهم این است که این مسیر آغاز شده است. لحظاتی از سریال اما برای او رنگ دیگری داشت؛ لحظاتی که بغض سال‌ها را دوباره تازه می‌کرد. محمدحسین هاشمی عنوان می‌کند: وقتی رزمندگان در سکوت و سختی دل به آب می‌زدند، ناخودآگاه به‌یاد پدرم افتادم. حسرت نبودنش همیشه با من است اما دیدن این تلاش‌ها برای معرفی او و همرزمانش، تا حدی مرهمی بر این دلتنگی است.
سخت اما دلگرم‌کننده
وی ادامه می‌دهد: تماشای سریال برای مادر و خانواده هاشمی هم تجربه‌ای تلخ و شیرین بوده است. هر صحنه می‌توانست زخمی قدیمی را تازه کند اما در عین حال دلگرم‌کننده بود که ایثار و جهاد پدرش فراموش نشده و به نسل جوان معرفی می‌شود. محمدحسین بر نقش بی‌بدیل هنر در انتقال مفاهیم دفاع مقدس تأکید می‌کند: سینما و تلویزیون اگر با دقت و تعهد کار کنند، می‌توانند تاریخ را از صفحات خشک کتاب بیرون بکشند و به تجربه‌ای زنده برای نسل جوان تبدیل کنند. این زبان تصویر است که بیش از هر چیز بر آنها اثر می‌گذارد.
پیشنهادش به فیلمسازان دفاع مقدس روشن و ساده است: به خانواده‌ها، همرزمان و اسناد معتبر رجوع کنند. واقعیت جنگ آن‌قدر پر از قهرمانی و زیبایی است که نیازی به اغراق ندارد. اگر آثار آینده با همان شجاعت و جسارت پسران هور ساخته شوند، نسل‌های بعدی درکی درست‌تر و نزدیک‌تر از دفاع مقدس خواهند داشت.
