غایبان بزرگ
جام‌جهانی ۲۰۲۶ با حضور ۴۸ تیم در آمریکا، کانادا و مکزیک برگزار می‌شود و بزرگ‌ترین نسخه در تاریخ این مسابقات خواهد بود.باوجود افزایش تعداد تیم‌ها،نکته شگفت‌انگیز این است که هفت کشور از ۱۰کشور پرجمعیت جهان نتوانسته‌اندبه این رقابت‌ها برسند. این ناکامی‌ها دلایل متفاوتی دارد؛ از مشکلات ساختاری در ورزش تا بحران‌های سیاسی، رقابت با ورزش‌های محبوب دیگر و کمبود سرمایه‌گذاری.
جمعیت عظیم، فوتبال کم‌ثمر
با بیش از 1.4میلیارد نفر، هند پرجمعیت‌ترین کشور جهان است و پاکستان وبنگلادش نیز دربین هشت کشور پرجمعیت دنیا قرار دارند. بااین‌حال، هیچ‌یک ازاین سه کشور درتاریخ خود حضور واقعی در جام‌جهانی نداشته‌اند.هند تنها در سال ۱۹۵۰ «به‌صورت پیش‌فرض» سهمیه گرفت اما به‌دلیل اختلافات داخلی و کمبود آماده‌سازی، از حضور انصراف داد. از آن زمان تاکنون، این کشورها حتی نزدیک به صعود هم نشده‌اند.
چرا عقب‌مانده‌اند؟
مهم‌ترین دلیل، تسلط تاریخی کریکت است که در دوران استعمار بریتانیا شکل‌گرفت وهویت ورزشی این منطقه راشکل می‌دهد.علاقه مردمی به فوتبال وجود دارد،امازیرساخت‌ها، لیگ حرفه‌ای پایداروسرمایه‌گذاری کافی نیست.لیگ هند (ISL) دچار بحران مالی است و برخی باشگاه‌ها فعالیت تیم اصلی را تعلیق کرده‌اند. پاکستان نیز اصلا لیگ فعال ندارد. بنگلادش هم کمترین موفقیت قاره‌ای را تجربه کرده است.
جاه‌طلبی‌های بزرگ، نتایج ناامیدکننده
چین تنها یک‌بار در جام‌جهانی ۲۰۰۲ حاضر بوده و هر سه بازی را بدون گل زده باخت.در دهه گذشته، شی جین‌پینگ پروژه‌ای بزرگ برای تبدیل چین به «ابرقدرت فوتبال» آغاز کرد: ساخت ده‌ها‌هزار زمین فوتبال، سرمایه‌گذاری کلان در لیگ و جذب ستاره‌های گران‌قیمت. اما این هیاهو پایدار نماند.باشگاه‌ها درگیر بدهی شدند، مقررات مالی سختگیرانه وضع شد و ستارگان خارجی لیگ را ترک کردند. تیم ملی هم پیشرفتی نداشت و اکنون در رتبه ۹۳ فیفا قرار دارد. جالب این‌که زنان چین بسیار موفق‌تر بوده‌اند؛ هشت بار در جام جهانی زنان حضور داشته و یک‌بار فینال را هم تجربه کرده‌اند.
قدرت پنهان آسیایی با چالش زیرساخت
اندونزی تنها یک‌بار (۱۹۳۸) و آن‌هم با نام «هند شرقی هلند» در جام‌جهانی حضور داشته است. فوتبال محبوب‌ترین ورزش کشور است، اما کمبود زیرساخت و سیستم استعدادیابی مؤثر مشکل اصلی بوده است. در سال‌های اخیر، این کشور روی بازیکنان دوتابعیتی، عمدتا متولد هلند، حساب کرده و نتایج بهتری گرفته؛ ازجمله رسیدن به مرحله حذفی جام ملت‌های ۲۰۲۳ و مرحله چهارم انتخابی جام‌جهانی. بااین‌حال، هنوز فاصله زیادی تا صعود باقی است.
غیبت ناشی از سیاست
روسیه سابقه‌ای غنی در فوتبال دارد، میزبان جام جهانی ۲۰۱۸ بوده و بارها به مراحل بالای تورنمنت‌ها رسیده است.اما از سال ۲۰۲۲ و پس از جنگ اوکراین، تیم‌های روسیه از سوی فیفا و یوفا تعلیق شده‌اند.تا زمانی که وضعیت سیاسی تغییر نکند، بازگشت آنها نامشخص است.
با بیش از 1.4میلیارد نفر، هند پرجمعیت‌ترین کشور جهان است و پاکستان وبنگلادش نیز دربین هشت کشور پرجمعیت دنیا قرار دارند. بااین‌حال، هیچ‌یک ازاین سه کشور درتاریخ خود حضور واقعی در جام‌جهانی نداشته‌اند.هند تنها در سال ۱۹۵۰ «به‌صورت پیش‌فرض» سهمیه گرفت اما به‌دلیل اختلافات داخلی و کمبود آماده‌سازی، از حضور انصراف داد. از آن زمان تاکنون، این کشورها حتی نزدیک به صعود هم نشده‌اند.
چرا عقب‌مانده‌اند؟
مهم‌ترین دلیل، تسلط تاریخی کریکت است که در دوران استعمار بریتانیا شکل‌گرفت وهویت ورزشی این منطقه راشکل می‌دهد.علاقه مردمی به فوتبال وجود دارد،امازیرساخت‌ها، لیگ حرفه‌ای پایداروسرمایه‌گذاری کافی نیست.لیگ هند (ISL) دچار بحران مالی است و برخی باشگاه‌ها فعالیت تیم اصلی را تعلیق کرده‌اند. پاکستان نیز اصلا لیگ فعال ندارد. بنگلادش هم کمترین موفقیت قاره‌ای را تجربه کرده است.
جاه‌طلبی‌های بزرگ، نتایج ناامیدکننده
چین تنها یک‌بار در جام‌جهانی ۲۰۰۲ حاضر بوده و هر سه بازی را بدون گل زده باخت.در دهه گذشته، شی جین‌پینگ پروژه‌ای بزرگ برای تبدیل چین به «ابرقدرت فوتبال» آغاز کرد: ساخت ده‌ها‌هزار زمین فوتبال، سرمایه‌گذاری کلان در لیگ و جذب ستاره‌های گران‌قیمت. اما این هیاهو پایدار نماند.باشگاه‌ها درگیر بدهی شدند، مقررات مالی سختگیرانه وضع شد و ستارگان خارجی لیگ را ترک کردند. تیم ملی هم پیشرفتی نداشت و اکنون در رتبه ۹۳ فیفا قرار دارد. جالب این‌که زنان چین بسیار موفق‌تر بوده‌اند؛ هشت بار در جام جهانی زنان حضور داشته و یک‌بار فینال را هم تجربه کرده‌اند.
قدرت پنهان آسیایی با چالش زیرساخت
اندونزی تنها یک‌بار (۱۹۳۸) و آن‌هم با نام «هند شرقی هلند» در جام‌جهانی حضور داشته است. فوتبال محبوب‌ترین ورزش کشور است، اما کمبود زیرساخت و سیستم استعدادیابی مؤثر مشکل اصلی بوده است. در سال‌های اخیر، این کشور روی بازیکنان دوتابعیتی، عمدتا متولد هلند، حساب کرده و نتایج بهتری گرفته؛ ازجمله رسیدن به مرحله حذفی جام ملت‌های ۲۰۲۳ و مرحله چهارم انتخابی جام‌جهانی. بااین‌حال، هنوز فاصله زیادی تا صعود باقی است.
غیبت ناشی از سیاست
روسیه سابقه‌ای غنی در فوتبال دارد، میزبان جام جهانی ۲۰۱۸ بوده و بارها به مراحل بالای تورنمنت‌ها رسیده است.اما از سال ۲۰۲۲ و پس از جنگ اوکراین، تیم‌های روسیه از سوی فیفا و یوفا تعلیق شده‌اند.تا زمانی که وضعیت سیاسی تغییر نکند، بازگشت آنها نامشخص است.
ضمیمه ویژه نامه
تیتر خبرها
