نویسنده کتاب گلوگاه این فصل را با صحنه‌ای معنادار آغاز می‌کند؛ روزهایی در پایان سال ۲۰۰۸ که مقام‌های دولت جرج بوش پسر در حال جمع‌کردن وسایل خود و ترک دفاترشان بودند. در همین مقطع، استوارت لوی، چهره محوری تحریم‌های مالی آمریکا، تماس تلفنی غیرمنتظره‌ای دریافت کرد. تماس از سوی تیموتی گایتنر بود‌؛ رئیس وقت بانک مرکزی و گزینه باراک اوباما برای وزارت خزانه‌داری. پیام کوتاه و روشن بود: رئیس‌جمهور منتخب می‌خواست لوی در سمت خود باقی بماند. به‌روایت نویسنده، این درخواست برای لوی غافلگیرکننده بود. حفظ مقام‌های ارشد سیاسی از دولت رقیب، در سیاست آمریکا امری نادر به‌شمار می‌رفت. از سوی دیگر، اوباما در جریان کارزار انتخاباتی وعده داده بود که رویکردی آشتی‌جویانه در قبال ایران در پیش بگیرد. محمود احمدی‌نژاد حتی نامه‌ای تبریک‌آمیز برای رئیس‌جمهور منتخب فرستاده بود. در چنین فضایی، این پرسش مطرح بود که آیا اوباما واقعا می‌خواهد چهره‌ای را در تیم خود نگه دارد که در تهران به‌شدت منفور است، یا این‌که حضور او صرفا سپری سیاسی برای جلوگیری از متهم‌شدن دولت جدید به نرمش در برابر ایران است. پس از آن‌که به لوی اطمینان داده شد دولت جدید قصد دارد مسیر گذشته را ادامه دهد و بر آن بنا کند، او پیشنهاد را پذیرفت. به‌جز وزیر دفاع وقت، لوی بلندپایه‌ترین مقام دولت بوش بود که در دولت اوباما حفظ شد. 
متن کامل را در جام‌جم آنلاین بخوانید.