وقتی طرحی به تلویزیون داده می‌شود، مدیران بالادستی هستند كه باید نسبت به رد یا تصویب طرح اقدام كنند. شاید موضوعی مورد علاقه یك قشر خاص باشد، ولی سیاست تلویزیون این باشد که در مورد آن حرفی زده نشود. تولیدكنندگان تابع مصوبات تلویزیون هستند و حتی اگر دغدغه خیلی از موضوعات را داشته باشند باز تا مدیران مصوب نكنند امكان تولید ندارند.
اگر بخواهیم تلویزیون به صورت به‌روز به مسائل مبتلابه اجتماع ورود كند چاره‌ای نیست جز آن كه مدیران تعامل با تولیدكنندگان را بیشتر كنند، یعنی از ایده‌های بكر به روز استفاده كنند. وقتی مردم در كوچه و خیابان سازندگان را می‌بینند گلایه می‌كنند از تكراری شدن داستان‌ها و خبر ندارند كه دست سازندگان بسته است.
مدیران تلویزیون هم مشكلات خودشان را دارند چون بازه مخاطب تلویزیون بازه‌ای وسیع است و كوچك‌ترین گافی تبدیل می‌شود به معضل! مثلا اگر درباره اشتباهات پزشكی سریال بسازند آنگاه پزشكان ناله می‌كنند یا اگر درباره فساد یك كارمند بانك سریال بسازند جامعه بانكداران ناراحت می‌شوند و همین‌طور است كه دیگر نمی‌شود درباره هیچ چیزی سریال ساخت به‌جز ازدواج و طلاق یا سوژه‌های امنیتی كه حمایت نهادهای بالادستی را دارند.
باید نهادهای نظارتی حمایت لازم را از مدیران تلویزیون در جهت بیان معضلات در سریال‌های تلویزیونی داشته باشند تا مدیران تلویزیون هم به نوبه خود بتوانند با خیال راحت از طرح‌های مبتلابه حمایت كنند. در این صورت می‌توان انتظار داشت در هر فصل سریال‌های جذاب در گونه‌های مختلف و با موضوعات مطلوب جامعه تولید شود.