گوشه‌ای دیگر از حیاط وسیع بیمارستان سینا، جوانی سی و چند ساله نشسته، با زخمی بانداژ شده در كنار شكمش كه خودش می‌گوید زخم چاقو است؛ جراحتی ناشی از لحظه‌ای عصبانیت فردی دیگر كه به پهلوی او فرو رفته است. زخمی كه بیمه‌های دولتی تامین هزینه‌های درمانی آن را تقبل نمی‌كنند و چون این جوان كه از شكایت كردن صرف‌نظر كرده، مجبور است همه خرج‌های بیمارستان را خودش پرداخت كند.  او البته از این موضوع ناراحت نیست، اما از این گلایه دارد كه برای انجام یك جراحی ساده، چهار روز در این بیمارستان انتظار كشیده و تعریف می‌كند از وقتی كه در بیمارستان بستری شد تا زمانی كه پزشك جراح را ببیند، دو روز طول كشید و از زمانی هم كه دكتر تصمیم به جراحی او گرفت تا زمانی كه عمل انجام شود، دو روز دیگر گذشت. همچنین این جوان از شرایط نامناسب رسیدگی به بیماران در این بیمارستان نیز ناراضی است و می‌گوید: از وقتی كه بستری شدم تا امروز كه من را زیر تیغ جراحی بردند، پانسمانم را عوض نكردند. یعنی چهار روز این پانسمان با من بود و شانس آوردم كه زخمم عفونت نكرد. بارها نیز پیش آمده است كه چند ساعت از خالی‌شدن سرم بگذرد و كسی برای جدا كردن آن نیاید. به همین دلیل، اغلب خودم سرم را می‌بندم و منتظر می‌شوم كه پرستاران به من سر بزنند.  از بین حرف‌های جوان چاقوخورده این مساله را نیز می‌توان فهمید كه در بیمارستان سینا، هیچ وسیله‌ای جز لباس بیمار به او داده نشده است. این در حالی است كه براساس آیین‌نامه استانداردسازی خدمات هتلینگ بیمارستان‌های دولتی، همه بیمارستان‌ها باید پكیج وسایل شخصی را شامل مسواك، خمیر دندان، شامپو، دمپایی، لیوان، لباس و... به بیماران بستری ‌شده اختصاص دهند؛ اتفاقی كه براساس ادعای این جوان به‌هیچ‌وجه رخ نداده است.