اردشیر کامکار یکی از اعضای گروه کامکارهاست. یک گروه موسیقی که نظیرش را کمتر می‌شود در جایی از ایران و در صفحه‌ای از تاریخ یافت. گروهی که قریب نیم‌قرن با یکدیگر خاطرات آهنگین می‌سازند و تمام حس‌شان را به مخاطب‌شان تقدیم می‌کنند. چند برادر و خواهر که زیر نظر پدرشان -استاد حسن کامکار- تعلیم دیدند و بعد با هم گروه کامکارها را شکل دادند. گروهی که در آن بیژن، هوشنگ، اردشیر، قشنگ، ارژنگ، پشنگ، اردوان و ارسلان بودند و بعدتر امید لطفی و همسر و فرزندان بعضی اعضای گروه به جمع کامکارها اضافه می‌شوند. گروهی که وقتی از یکی‌شان پرسیدم شما چطور توانسته‌اید سال‌ها در این گروه بمانید و کامکارها از هم نپاشد، گفت: برادر بزرگ‌مان رهبر گروه ماست و حتی اگر بگوید خودت را از این بلندی پایین بینداز به حرف او گوش می‌دهیم. همین پیروی از بزرگ‌تر است که گروه‌مان را حفظ کرده است. و حالا امروز تولد یکی از اعضای قدیمی کامکارهاست. اردشیر کامکار، موسیقیدان و نوازنده چیره‌دست کمانچه که استاد همایون شجریان هم بوده و چندی پیش برایش در جشنواره فجر سال 94 بزرگداشت گرفتند.  اردشیر از کودکی، ویولن را نزد پدرش فراگرفت. چندی بعد، وی به‌عنوان نوازنده کمانچه و ویولن به عضویت ارکستر فرهنگ و هنر سنندج درآمد. اردشیر کامکار، در سال ۱۳۶۰ به تهران آمد و همکاری خود را با گروه‌های عارف و شیدا و با بسیاری از خوانندگان پیشرو ایران آغاز کرد. همچنین مطالب تکمیلی در زمینه ردیف سنتی ایران را نزد محمدرضا لطفی (که بعدها از دوستان و نزدیکان خانواده کامکارها شد) و پشنگ کامکار آموخت.
اردشیر کامکار همواره برای گسترش هرچه ‌بیشتر قابلیت‌های ساز کمانچه کوشیده ‌است و در «بر تارک سپیده» با تکیه بر توانایی‌های خود دست به ابتکارات بدیعی زده و از این رهگذر کمانچه را به ‌سازی فوق‌العاده تأثیرگذار و وجدآور مبدل کرده‌است. از آلبوم‌های مستقل او می‌توان ناشکیبا با خوانندگی همایون شجریان، راز نگاه و آلبوم بی‌غبار عادت را نام برد. اردشیر کامکار می‌گوید: خاطرم هست 18 سال بیشتر نداشتم و روزی 10 ساعت تمرین می‌کردم و به‌سادگی می‌توانستم تمام نواها را اجرا کنم اما وقتی سر کلاس استاد بهاری که مانند پدر دوستش داشتم، حاضر می‌شدم، بسیار رعایت احوال و جایگاه ایشان را می‌کردم چنان که اگر استاد تمرینی می‌داد، بلافاصله آن را اجرا نمی‌کردم تا به زعم خودم، استاد ناراحت نشود.