گزارش الحاق ناو موشک‌انداز زره و ناو بندرمکران به ناوگان نیروی دریایی ارتش
پاسخ عملیاتی ارتش به نمایش‌های نظامی دشمن
اوضاع، سنگین و نظامی است. علاوه بر نیروهای پایگاه منطقه سوم دریایی نبوت نیروی دریایی ارتش و یگانی از تکنیسین‌های فنی پایگاه، سرلشکر موسوی، فرمانده کل ارتش و امیر خانزادی، فرمانده نیروی دریایی ارتش هم در کنار سرلشکر باقری، رئیس ستاد کل نیروهای مسلح و هیأتی که از ستاد کل و پایتخت به منطقه آمده، وزن مسؤولان حاضر در مراسم را حسابی سنگین کرده. منشور کلاسیک نظامی جمهوری اسلامی را اگر مرکب از ارتش، سپاه و ستاد کل بدانیم حالا فرماندهان حداقل دوسوم از این منشور کلاسیک در جنوب‌شرقی‌ترین نقطه ایران در ساحل کنارک جمع شده‌اند تا هم دو فروند شناور نظامی را یگان رزمی نیروی دریایی اضافه کنند و بعد از الحاق هم به تماشای رزم موشکی بخش دیگری از شناورهای نیروی دریایی بنشینند.
اوضاع این روزهای منطقه و رفت‌وآمدهای هوایی و دریایی نیروهای فرامنطقه‌ای را بگذارید کنار، این موضوع تا مشخص شود که برخلاف تیتررسانه‌های غربی برای انداختن هراس به جمهوری اسلامی و مسؤولانش، نیروهای مسلح کشور چه نگاهی به این شلتاق‌های نمایشی دارند و چه واکنشی به آن نشان می‌دهند. موضوعی که البته درضمن صحبت‌های سرلشکر باقری هم اشاراتی به آن شد: «دشمنان ما از سر ورشکستگی در روزهای اخیر نمایش‌هایی به‌ظاهر از قدرت با پرواز دادن هواپیماهای دورپرواز خود از آمریکا به منطقه یا بیان برخی از سخنان یاوه به‌قصد تهدید و نمایش قدرت نسبت به این ملت بزرگ به راه انداختند اما آنها باید بدانند نیروهای مسلح مقتدر جمهوری اسلامی ایران و نیروهای دریایی، اجازه هیچ‌گونه قدرت‌نمایی را به آنها نخواهند داد و دشمن به‌خوبی می‌داند این قدرتشان پوشالی و توخالی است.»
به تعبیر آن شاعر خوش‌ذوق، «دشمن ار تو سنگ خاره‌ای من آهنم»حالا هم به‌جای سنگ خاره بگذارید «بی-52های غریبه‌ای» که گهگاه از آن‌سوی کره زمین پا به حریم هوایی غرب آسیا دراز می‌کنند و به‌جای آهن هم بگذارید «بازوی ستبر ارتش و سپاه و سایر نیروهای مسلح جمهوری اسلامی» تا مشخص شود این پروازهای چند هزار کیلومتری آیا توانسته پیام‌آور رعب باشد آن‌چنان‌که مطلوب سران کاخ سفید است یا آن‌که سرکنگبین‌شان صفرا افزوده! وسط این جو سنگین نظامی، پرواز مرغ‌های دریایی در آسمان ساحل و اسکله پایگاه هم دیدنی شده. ناو موشک‌انداز زره فعلا در کنار اسکله آرام‌گرفته است. بماند که هر از چندگاهی موتور دیزل پرقدرتش با نیش گازی همراه می‌شود شبیه آنچه رانندگان سنگین با خوش‌رکاب خودشان انجام می‌دهند.
زره، شناور سبک موشک‌انداز
زره قرار است در بخش انتهایی مراسم و پس از شلیک دو عراده توپ که آیین دیرپای مردان دریاست، آرام از کنار اسکله پایگاه بخرامد و بزند وسط آب و برود لب خط مرزی آب‌های ایران بایستد و گوش‌به‌زنگ باشد که کسی هوس پا و دست‌درازی به آب‌وخاک این سرزمین به سرش نزند. یک شناور سبک موشک‌انداز با رادار و چهار فروند موشک کروز برد بلند و دو توپ دریایی و سامانه‌های جنگ الکترونیک با برد عملیاتی 1300کیلومتری که حالا لباس سربازی برای ایران را به تن کرده و قرار است تا ساعتی دیگر راهی کرانه‌های آب‌های سرزمینی ایران شود. افسران و درجه‌داران ناو، خیلی رسمی روی عرشه ایستاده‌اند مثل بقیه افرادی که چند متر این‌طرف‌تر روی اسکله گوش به جایگاه دارند. به‌رسم نیمه دوم سال، لباس رسمی مشکی فصل را بر تن کرده‌اند. منتظرند تا سوار بر مرکب دریایی خودشان بزنند به دهان خطر. هدف آن‌قدر مقدس هست که عرصه سیمرغ‌گون آن را باید ازاله کرد از هرگونه مگسی که نشانی جولانگاه خود را اشتباه و غلط گرفته. قامت بلند این مردان دریا، گواه اراده آهنین‌شان است.
رئیس ستاد کل نیروهای مسلح دارد از حدودوثغور دفاع از منافع ملی در ورای مرزهای سرزمینی ایران می‌گوید. یکی دو مرغ سفید دریایی، بال گشوده‌‌اند و روی نسیم اسکله پایگاه و دقیقا بالای سر زره بالا و پایین می‌روند. چندتایی‌شان حتی از آسمان هم بریده و روی آب آمده‌اند. ناوچه موشک‌انداز با آن هیبت و سروصدا اما برای این پرنده‌های ساحلی غریبه محسوب نمی‌شود. در نزدیکی آن احساس امنیت می‌کنند. سکانس عینی جنگیدن برای صلح! صلحی آن‌قدر آرام و لطیف که حتی آب در دل مرغ‌های دریایی هم تکان نمی‌خورد.
بعد از اتمام صحبت‌های امیر خانزادی فرمانده نیروی دریایی، امیر فاضلی‌نیا و سرلشکر باقری، رئیس ستاد کل نیروهای مسلح، نوبتی هم که باشد نوبت عرض‌اندام فرمانده جوان ناو به نمایندگی از نیروهای تحت امرش است و بعد هم صدور فرمان الحاق و زدن «زره» به دل آب‌های دریای عمان و پاسداری از منافع ملی 80 میلیون ایرانی درجایی که در خط افقش، دریا و آسمان به هم می‌رسند. فرمانده جوان ناو پشت تریبون می‌رود و پس از معرفی خود و یگان تحت امرش بدو رو به‌سوی شناور می‌رود. همزمان با استقرار فرمانده روی پل فرماندهی ناو، چند ده متر این سوتر روی اسکله، فرمان رسمی الحاق ناو با رمز یازهرا(س) از سوی رئیس ستاد کل نیروهای مسلح صادر می‌شود.
سکانس‌های بعدی به ترتیب می‌شود چند نیش گاز به موتور پرقدرت دیزلیِ شناور، خرامیدن و فاصله گرفتن سینه ناو از کنار اسکله و درنهایت هم دور زدن و زدن به دل دریای عمان درحالی‌که یک پرچم خوشرنگ و سه‌رنگ در بالاترین نقطه ناو و روی دکل مخابراتی آن در اهتزار است و تن خودش را به نسیم سواحل مکران سپرده و نرم بالا و پایین می‌رود. زره تمام‌ایرانی ساخت کارخانجات نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران می‌رود تا پنجه فولادین رستم‌های ایران‌شهر باشد در دل آب‌های نیلگون شرق تنگه هرمز تا شمال اقیانوس هند.
چند کیلومتر آن‌سوتر هم ناوبندر بالگردبر عظیم مکران آماده است تا عرشه خودش را روی بالگردهایی باز کند که آمده‌اند تا رسما فرمان الحاق او را به ناوگان رزمی نیروی دریایی صادر کنند. مکران، این دیوار بلند دفاع از منافع آب‌وخاک میلیون‌ها ایرانی هم می‌رود که پشتگرمی آن دسته از پاسدارانی باشد که از دریای عمان تا شمال اقیانوس هند و خلیج عدن و دریای سرخ و دریای کاراییب و هر جای دیگری از کره خاکی، محافظ منافع میلیون‌ها ایرانی باشد که آب در دلشان تکان نخورد. پاسدار آرامش و لطافت و امنیتی که حتی مرغان دریایی هم زیر سایه او احساس امنیت کنند. دست خدا به همراهشان.
به تعبیر آن شاعر خوش‌ذوق، «دشمن ار تو سنگ خاره‌ای من آهنم»حالا هم به‌جای سنگ خاره بگذارید «بی-52های غریبه‌ای» که گهگاه از آن‌سوی کره زمین پا به حریم هوایی غرب آسیا دراز می‌کنند و به‌جای آهن هم بگذارید «بازوی ستبر ارتش و سپاه و سایر نیروهای مسلح جمهوری اسلامی» تا مشخص شود این پروازهای چند هزار کیلومتری آیا توانسته پیام‌آور رعب باشد آن‌چنان‌که مطلوب سران کاخ سفید است یا آن‌که سرکنگبین‌شان صفرا افزوده! وسط این جو سنگین نظامی، پرواز مرغ‌های دریایی در آسمان ساحل و اسکله پایگاه هم دیدنی شده. ناو موشک‌انداز زره فعلا در کنار اسکله آرام‌گرفته است. بماند که هر از چندگاهی موتور دیزل پرقدرتش با نیش گازی همراه می‌شود شبیه آنچه رانندگان سنگین با خوش‌رکاب خودشان انجام می‌دهند.
زره، شناور سبک موشک‌انداز
زره قرار است در بخش انتهایی مراسم و پس از شلیک دو عراده توپ که آیین دیرپای مردان دریاست، آرام از کنار اسکله پایگاه بخرامد و بزند وسط آب و برود لب خط مرزی آب‌های ایران بایستد و گوش‌به‌زنگ باشد که کسی هوس پا و دست‌درازی به آب‌وخاک این سرزمین به سرش نزند. یک شناور سبک موشک‌انداز با رادار و چهار فروند موشک کروز برد بلند و دو توپ دریایی و سامانه‌های جنگ الکترونیک با برد عملیاتی 1300کیلومتری که حالا لباس سربازی برای ایران را به تن کرده و قرار است تا ساعتی دیگر راهی کرانه‌های آب‌های سرزمینی ایران شود. افسران و درجه‌داران ناو، خیلی رسمی روی عرشه ایستاده‌اند مثل بقیه افرادی که چند متر این‌طرف‌تر روی اسکله گوش به جایگاه دارند. به‌رسم نیمه دوم سال، لباس رسمی مشکی فصل را بر تن کرده‌اند. منتظرند تا سوار بر مرکب دریایی خودشان بزنند به دهان خطر. هدف آن‌قدر مقدس هست که عرصه سیمرغ‌گون آن را باید ازاله کرد از هرگونه مگسی که نشانی جولانگاه خود را اشتباه و غلط گرفته. قامت بلند این مردان دریا، گواه اراده آهنین‌شان است.
رئیس ستاد کل نیروهای مسلح دارد از حدودوثغور دفاع از منافع ملی در ورای مرزهای سرزمینی ایران می‌گوید. یکی دو مرغ سفید دریایی، بال گشوده‌‌اند و روی نسیم اسکله پایگاه و دقیقا بالای سر زره بالا و پایین می‌روند. چندتایی‌شان حتی از آسمان هم بریده و روی آب آمده‌اند. ناوچه موشک‌انداز با آن هیبت و سروصدا اما برای این پرنده‌های ساحلی غریبه محسوب نمی‌شود. در نزدیکی آن احساس امنیت می‌کنند. سکانس عینی جنگیدن برای صلح! صلحی آن‌قدر آرام و لطیف که حتی آب در دل مرغ‌های دریایی هم تکان نمی‌خورد.
بعد از اتمام صحبت‌های امیر خانزادی فرمانده نیروی دریایی، امیر فاضلی‌نیا و سرلشکر باقری، رئیس ستاد کل نیروهای مسلح، نوبتی هم که باشد نوبت عرض‌اندام فرمانده جوان ناو به نمایندگی از نیروهای تحت امرش است و بعد هم صدور فرمان الحاق و زدن «زره» به دل آب‌های دریای عمان و پاسداری از منافع ملی 80 میلیون ایرانی درجایی که در خط افقش، دریا و آسمان به هم می‌رسند. فرمانده جوان ناو پشت تریبون می‌رود و پس از معرفی خود و یگان تحت امرش بدو رو به‌سوی شناور می‌رود. همزمان با استقرار فرمانده روی پل فرماندهی ناو، چند ده متر این سوتر روی اسکله، فرمان رسمی الحاق ناو با رمز یازهرا(س) از سوی رئیس ستاد کل نیروهای مسلح صادر می‌شود.
سکانس‌های بعدی به ترتیب می‌شود چند نیش گاز به موتور پرقدرت دیزلیِ شناور، خرامیدن و فاصله گرفتن سینه ناو از کنار اسکله و درنهایت هم دور زدن و زدن به دل دریای عمان درحالی‌که یک پرچم خوشرنگ و سه‌رنگ در بالاترین نقطه ناو و روی دکل مخابراتی آن در اهتزار است و تن خودش را به نسیم سواحل مکران سپرده و نرم بالا و پایین می‌رود. زره تمام‌ایرانی ساخت کارخانجات نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران می‌رود تا پنجه فولادین رستم‌های ایران‌شهر باشد در دل آب‌های نیلگون شرق تنگه هرمز تا شمال اقیانوس هند.
چند کیلومتر آن‌سوتر هم ناوبندر بالگردبر عظیم مکران آماده است تا عرشه خودش را روی بالگردهایی باز کند که آمده‌اند تا رسما فرمان الحاق او را به ناوگان رزمی نیروی دریایی صادر کنند. مکران، این دیوار بلند دفاع از منافع آب‌وخاک میلیون‌ها ایرانی هم می‌رود که پشتگرمی آن دسته از پاسدارانی باشد که از دریای عمان تا شمال اقیانوس هند و خلیج عدن و دریای سرخ و دریای کاراییب و هر جای دیگری از کره خاکی، محافظ منافع میلیون‌ها ایرانی باشد که آب در دلشان تکان نخورد. پاسدار آرامش و لطافت و امنیتی که حتی مرغان دریایی هم زیر سایه او احساس امنیت کنند. دست خدا به همراهشان.
