اما این روند از حدود یک دهه قبل به طرز ملموس و چشمگیری افزایش یافت و مردم به طور واضح آن را از طریق راه‌اندازی رسانه‌های متعدد فارسی‌زبان با موضوعات مختلف از جمله اخبار، فیلم و سریال، مستند و... از سوی بیگانگان و اپوزیسیون خارج‌نشین لمس کردند.
با گسترش اینترنت و شبکه‌های اجتماعی  امواج جدید جنگ شناختی شکل گرفت. به همین دلیل در این بین فعالیت‌های سایبری و تقابلی علیه این حرکت منسجم در داخل کشور بامحوریت رسانه‌ملی تقویت شد و البته در فضای مجازی از سوی نیروهای انقلابی مستقل هم حرکت‌های بزرگی صورت گرفت.
   
نقد تحلیل‌های  پوچ  رسانه‌های خارجی 
یکی از کارویژه‌های رسانه‌ملی در این زمینه نقد رسانه‌های فارسی‌زبان ضد انقلاب و بیگانه بوده‌است. این موضوع به ویژه در برنامه‌های رادیویی همچون «امواج شبهه» و «روایت رنگ‌ها» و... پیگیری شده‌است. همچنین برنامه‌هایی که با رویکرد نوین، جوان‌پسند و خلاقانه نیز به منصه ظهور رسیدند که می‌توان از «دی‌بی‌سی» و «پاورقی» یاد کرد. برنامه «مکث» نمونه اخیر چنین برنامه‌هایی است که با رویکردی متفاوت این روزها از شبکه یک سیما در حال پخش است. در معرفی این برنامه آمده‌است: مکث، یک مجموعه از مستند‌های کوتاه است که به بررسی موضوعات روز فرهنگی - سیاسی می‌پردازد. به عبارت دیگر، بررسی موضوعات فرهنگی با پشت پرده سیاسی، خطی است که مکث دنبال می‌کند. اما به واقع آیا حجم تبلیغات و توطئه‌های دشمن در فضای رسانه علیه نظام و انقلاب با چنین برنامه‌ای که در زمانی اندک و نامناسب پخش می‌شود، قابل جبران است؟برنامه مکث اگر‌چه به نقد برخی تحلیل‌ها و ادعای‌ غربگراها و رسانه‌های خارجی می‌پردازد و با شیوه‌های خاص خود قصد اثبات دروغگویی یا دوگانگی و تناقض این رسانه‌ها را دارد، اما چند نکته درباره این برنامه قابل طرح است.  به عنوان مثال یکی از این موارد، زمان بسیار محدود این برنامه است؛ برنامه‌ای که فقط پنجشنبه‌ها ساعت 23 پخش می‌شود و همین هم باعث می‌شود مخاطبان زیادی جلب نکند (منظور از مخاطب زیاد، نسبت به اهمیت و محتوای نسبتا خوب برنامه است). شاید با نزدیک شدن به ایام حساس سالگرد آشوب‌های سال قبل، انتخابات و نیز تحولات سرنوشت‌ساز منطقه و جهان لازم باشد هر روز این برنامه روی آنتن برود.
   
تناقض حقوق بشر خبری 
در مرحله بعد پیشنهاد می‌شود رسانه‌های بیشتری مورد نقد قرار گیرند و حتی کانال‌ها، شبکه‌ها و صفحات مجازی فعال در زمینه پیشبرد اهداف غرب در ایران بیشتر مورد نقد و بررسی و افشاگری واقع شوند. همچنین پیشنهاد می‌شود با دقت بیشتری نسبت به استخراج تناقضات این رسانه‌ها تلاش شود؛ چراکه این رسانه‌ها با آشکار شدن تناقضات و دوگانگی در ادعاهای‌شان نزد مخاطبان خود بی‌اعتبار و فاقد صداقت معرفی خواهندشد و بنابراین ضربه مهلکی به آنان خواهدبود . مثلا در مورد حقوق‌بشر اخبار این رسانه‌ها در مورد سوریه و غزه و من مقایسه شود. یا همچنین مواضع‌شان در مورد سرکوب اعتراضات در فرانسه و آزار و اذیت زنان در آمریکا، انگلیس و... .
آشکارکردن و عملیات روانی رسانه‌های داخلی روی چنین پدیده‌هایی قطعا یک رسوایی بزرگ برای این رسانه‌ها و دولت‌های غربی در پی خواهدداشت. حتی این رویکرد تحقیقی در مورد رسانه‌های اپوزیسیون از اقداماتی همچون مانور روی رسوایی‌های اخلاقی کارکنان یا مدیران این رسانه‌ها می‌تواند تاثیرگذارتر باشد. هر چند اینها همه در کنار هم باید اثر هم‌افزایی ایجاد کند تا در این میدان حساس و خطیر که حقیقتا یک شبیخون فرهنگی و رسانه‌ای است بتوان دشمن قسم‌خورده و شیطان‌صفت را ناکام و سرافکنده کرد.

سعید رضایی - روزنامه نگار