آغاز پخش جهانی «ال کونده/ کنت»،
مقابله با خون آشامی سرمایهداری
پابلو لارین، فیلمساز متعهد شیلیایی با اثر تازهاش «ال کونده/ کنت»، نظام سرمایهداری و دیکاتوری های نظامی مورد تائید دولتمردان آمریکایی را به خون آشامهایی تشبیه کرده که زالوصفتانه خون مردم کشورهای در حال رشد را میمکند تا پروار شوند.
فیلمساز در فیلم خود دیکتاتور معروف و بدنام شیلی آگوستینو پینوشه را به صورت خون آشامی منزوی ترسیم کرده و میگوید «لازم و ضروری است که مردم جهان علیه بازسازی نیروهای ارتجاعی دست راستی مورد تائید امپریالیزم جهانی اگاه و متحد باشند.» ال کونده به مناسبت پنجاه سالگی کودتای آمریکای پینوشه و کودتای نظامی شیلی علیه دولت مستقل و ملی سالوادور آلنده ساخته شده و همین روزها از پلتفرمهای دیجیتال به صورت استریم پخش خواهد شد.
ال کونده با وجود لحن واقعگرای خود، داستانش را به زبان طنز و گزنده تعریف میکند و بیش از آنکه رئالیستی و واقعگرا باشد، حال و هوایی سوررئالیستی دارد. در داستان فیلم، پینوشه که به نوعی نماینده فاشیسم و دیکتاتوری جهانی است، در قالب خون آشامی با قدمت 2500 ساله به نمایش درمیآید که در عمارت باشکوه خود در یک منطقه دورافتاده کوهستانی زندگی میکند. او که توانسته هویت واقعیاش را پنهان و با هویت و نامی جعلی به زندگی ادامه دهد، هنوز همان دیکتاتور خونخواری است که صدها هزار نفر را بعد از کودتای آمریکایی سال 1973 در داخل شیلی به قتل رساند و شکنجه کرد.
به گفته لارین:« آنچه بسیار مهم و جالب توجه است، این است که تا قبل از این پینوشه در هیچ فیلم سینمایی یا مجموعه تلویزیونی به تصویر کشیده نشده و فقط در کارهای مستند به نمایش درآمده است. در ال کونده من به سمت کمدی کلاسیک فارس و طنز تلخ رفتهام. تصور میکنم این بهترین شیوه و شکل برای نمایش دیکتاتوری است که تقریبا تمامی مردم جهان از او تنفر دارند. فکر میکنم اگر طنز تلخ ما در کار نبود، نمیتوانستم آن طور که میخواهم حس همدردی و همراهی تماشاچی با داستان را برانگیزم.»
فیلمساز مترقی سینمای آمریکای لاتین ساخت فیلمهایی از این دست را از ضروریات حتمی قاره آمریکای لاتین میداند و میگوید تولید و نمایش آنها راه را برای بازگشت دوباره دیکتاتوری، فاشیسم و امپریالیزم دشوار میکند:« فیلمهایی از این دست میتوانند آغازگر یک گفتوگوی جمعی و ملی بین عموم مردم باشند. در گوشه و کنار دنیا شاهد رشد دوباره نیروها و گرههای دستراستی هستیم که آشکارا از سرمایهداری نوین، استثمار آدمها و همکاری با نهادهای نظامی آمریکایی صحبت و حمایت میکنند. حتی در جایی مثل شیلی هم این موضوع را بهخوبی حس میکنیم. پس ساخت چنین فیلمهایی از ضروریات روز است، تا به همه ما یادآوری کند که کسی مثل پینوشه چه کارهای کرد و چه فجایعی آفرید. نکته تنها مجازات این افراد نیست. باید راههایی که به بازگشت احتمالی و دوباره این افراد و طرز تفکرشان میانجامد را بست و در رابطه با آن هشدارهای لازم را به جامعه داد.»
لارین میگوید به این دلیل فیلمش را پخش دیجیتالی میکند تا تعداد بیشتری از مردم سراسر دنیا بتوانند به تماشای آن نشسته و پیام آن را دریافت کنند.
کیکاوس زیاری | گروه فرهنگ و هنرال کونده با وجود لحن واقعگرای خود، داستانش را به زبان طنز و گزنده تعریف میکند و بیش از آنکه رئالیستی و واقعگرا باشد، حال و هوایی سوررئالیستی دارد. در داستان فیلم، پینوشه که به نوعی نماینده فاشیسم و دیکتاتوری جهانی است، در قالب خون آشامی با قدمت 2500 ساله به نمایش درمیآید که در عمارت باشکوه خود در یک منطقه دورافتاده کوهستانی زندگی میکند. او که توانسته هویت واقعیاش را پنهان و با هویت و نامی جعلی به زندگی ادامه دهد، هنوز همان دیکتاتور خونخواری است که صدها هزار نفر را بعد از کودتای آمریکایی سال 1973 در داخل شیلی به قتل رساند و شکنجه کرد.
به گفته لارین:« آنچه بسیار مهم و جالب توجه است، این است که تا قبل از این پینوشه در هیچ فیلم سینمایی یا مجموعه تلویزیونی به تصویر کشیده نشده و فقط در کارهای مستند به نمایش درآمده است. در ال کونده من به سمت کمدی کلاسیک فارس و طنز تلخ رفتهام. تصور میکنم این بهترین شیوه و شکل برای نمایش دیکتاتوری است که تقریبا تمامی مردم جهان از او تنفر دارند. فکر میکنم اگر طنز تلخ ما در کار نبود، نمیتوانستم آن طور که میخواهم حس همدردی و همراهی تماشاچی با داستان را برانگیزم.»
فیلمساز مترقی سینمای آمریکای لاتین ساخت فیلمهایی از این دست را از ضروریات حتمی قاره آمریکای لاتین میداند و میگوید تولید و نمایش آنها راه را برای بازگشت دوباره دیکتاتوری، فاشیسم و امپریالیزم دشوار میکند:« فیلمهایی از این دست میتوانند آغازگر یک گفتوگوی جمعی و ملی بین عموم مردم باشند. در گوشه و کنار دنیا شاهد رشد دوباره نیروها و گرههای دستراستی هستیم که آشکارا از سرمایهداری نوین، استثمار آدمها و همکاری با نهادهای نظامی آمریکایی صحبت و حمایت میکنند. حتی در جایی مثل شیلی هم این موضوع را بهخوبی حس میکنیم. پس ساخت چنین فیلمهایی از ضروریات روز است، تا به همه ما یادآوری کند که کسی مثل پینوشه چه کارهای کرد و چه فجایعی آفرید. نکته تنها مجازات این افراد نیست. باید راههایی که به بازگشت احتمالی و دوباره این افراد و طرز تفکرشان میانجامد را بست و در رابطه با آن هشدارهای لازم را به جامعه داد.»
لارین میگوید به این دلیل فیلمش را پخش دیجیتالی میکند تا تعداد بیشتری از مردم سراسر دنیا بتوانند به تماشای آن نشسته و پیام آن را دریافت کنند.
تیتر خبرها




