از کودک و جوان گرفته تا افراد سالمند، مشتاق وعلاقه‌مند به نگهداری از این حیوانات هستند. روی آوردن افراد به نگهداری از حیوانات در خانه همزمان و موازی با فرآیند کاهش تعداد فرزند به‌ویژه در چند دهه اخیر در کشور بوده است. گویی افراد ازدواج‌گریزتر و فرزندهراس‌تر شده‌اند. کاهش نرخ باروری از یک‌سو و رشد جمعیت افراد کهنسال از سوی دیگر، حساسیت نگهداری از حیوانات خانگی را دو‌چندان می‌کند. درحال حاضر در بسیاری از خانه‌های پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها، آشیانه‌های خالی آنان به‌جای حضور پرشور و نشاط نوه‌ها و نتیجه‌های‌شان، با حیوانات مختلفی پر می‌شود؛ حیواناتی که به ظاهر همدمی برای آنان شده‌اند و می‌خواهند که خلأهای عاطفی‌شان را پر کنند. البته نگهداری از پرندگانی همچون کبوتر، قناری و... از قدیم‌الایام در کشور مرسوم بوده است اما این‌که، افراد مسن این حیوانات را جایگزین روابط انسانی و خانوادگی‌شان بکنند، جای تامل دارد. البته شنیده‌ها هم حاکی از آن است که وابستگی سالمندان به حیوانات خانگی‌شان بیشتر از فرزندان و سایر اعضای خانواده خود می‌شود. این مسأله شاید برای کوتاه‌مدت حال افراد کهنسال را خوب کند اما از دست دادن همان حیوان نیز اثرات جبران‌ناپذیری بر روحیه آنان می‌گذارد. از طرفی سن سالمندی و این دوره زمانی است که نیازمند مراقبت‌های ویژه‌ای است و وجود یک حیوان هم به این مراقبت‌ها می‌افزاید. علاوه بر این موارد وجود برخی از بیماری‌های مشترک بین حیوانات خانگی و انسان مخصوصا در دوران حساس سالمندی از‌جمله مشکلات و معضلات این مسأله است. با این حال تشویق جوانان به فرزندآوری و چشاندن به اصطلاح طعم مغز بادام به پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها نیز دارای اهمیت است.