ایشان می‌گویند: «سؤال این است که آیا از ابتدا، یعنی از روز نخست، هدفشان جنگ بود و از پیش‌زمینه‌سازی آن را انجام می‌دادند؟ به‌عبارت دیگر، آیا می‌خواستند بگویند «ما تلاش خود را کردیم اما نتیجه نگرفتیم و ناچار به جنگ شدیم؟» یا این‌که در میانه راه تغییر مسیر دادند؟ نقش رژیم‌صهیونیستی در این ماجرا چه بود؟ آیا آنها از ابتدا مخالف بودند یا این یک طرح و برنامه‌ مشترک بود و میان‌شان تقسیم کار صورت گرفته بود؟» در نهایت، ایشان پاسخی ناامیدکننده می‌دهند و می‌گویند: «این‌ها سؤال‌هایی است که واقعا نمی‌توان با قطعیت به آنها پاسخ داد‌؛ می‌توان حدس‌ها و گمان‌هایی داشت اما پاسخ قطعی دادن دشواراست.»این تشکیک،بستری است برای مطالبه‌سازی‌جریانی‌که به ضرورت«گفت‌وگوی راهبردی»باآمریکا اصرار دارد.این جریان متشکل از افرادی است که اعتیاد به مذاکره با غرب دارند. در واقع می‌توان گفت همان‌طور در آمریکا افرادی هستند که به تحریم سایر کشورها اعتیاد پیدا کرده‌اند،درداخل کشور نیزکسانی وجود دارند که به مذاکره معتادند‌؛ یعنی برای حل مشکلات کشور هیچ ایده‌ای جز همین داستان مذاکره ندارند.این درحالی است که رهبر معظم انقلاب اخیرا فرمودند، مشکل ایران و آمریکا حل‌شدنی نیست.  این افراد ازسال‌ها پیش جایگاه و اعتبار سیاسی خودرا به این ادعای حل مشکلات با آمریکا از طریق مذاکره درهرشرایطی گره زده‌اند اما به طورخاص در مورد مذاکرات قبل ازجنگ12 روزه نکات روشنی وجود داشت ودارد که باید مرورشان کرد. این جریان از همان ابتدا متوجه نبودند روند مذاکرات، عملیاتی از پیش تعیین ‌شده و در واقع یک تله بود. تشخیص این موضوع هم چندان پیچیده نبود. ازدیپلمات‌های حرفه‌ای انتظار می‌رفت که از خود بپرسند ترامپی که خود از برجام خارج شد، زیر میز مذاکرات زد و تحریم‌ها را علیه ایران افزایش داد، چرا در دوره‌ دوم ریاست‌جمهوری‌اش ناگهان به مذاکره علاقه‌مند شده است؟ این سؤال ابتدایی بایدذهن آنان را تحریک می‌کرد تا دنبال تهدیدهای پنهان‌ ورود به فاز مذاکره با آمریکا بروند‌ اما نرفتند. چرا؟ چون همان اعتیاد به مذاکره مانع تفکر اصولی شده بود.  
متن کامل را در جام‌جم‌آنلاین بخوانید