ریشههای سرکوب در بحرین و سکوت مجامع بینالمللی
حکومت بحرین به دلیل اینکه نمایندگی عموم مردم این کشور را برعهده ندارد، از مشروعیت مردمی بیبهره است و همین امر آسیبپذیری آن را دوچندان کرده است.
جعفر قنادباشی | کارشناس مسائل منطقه
هنگامی که حرکتها و انتقادات مردمی علیه دولت شکل میگیرد، این حکومت تلاش میکند به بدترین و شدیدترین وجه ممکن این حرکتها را سرکوب کند؛ زیرا نگران آینده خود و ناتوانیاش در بقا در مقابل مخالفتهای داخلی است و میداند در صورت استمرار این اعتراضات، شیرازه حکومتشان از هم میپاشد و فرو میریزد. از این رو، برخورد شدید و قهرآمیز، رویکرد اصلی آنهاست. البته این حکومتها به دلیل برخورداری از حمایت قدرتهای بزرگ، کمتر تحت فشار برنامههای حقوق بشری قرار میگیرند و همین مسأله حاشیه امنی برای آنها ایجاد کرده است؛ چون در واقع به نیابت از غرب عمل میکنند. با وجود این، صدور احکام اعدام برای برخی از روحانیونی که فعالیت سیاسی داشتند، نشاندهنده ترس آنها از واکنشهای گسترده مردمی است؛ بهویژه که اخیرا خبر رسید مردم بحرین بار دیگر در اعتراض به این احکام به خیابانها آمدهاند. بحرین بالاترین سطح سرکوب را در کل خاورمیانه دارد و تمامی این اقدامات و دستگیریها با اشاره آمریکا و متحدان غربی و در راستای مأموریتهای محوله آنها صورت میگیرد. با این وجود، اگر عقبنشینیهایی از سوی رژیم مشاهده و ثبت میشود، به این دلیل است که ابتدا قصد داشتند احکام اعدام را صادر و اجرا کنند اما احساس کردند شرایط منطقه بهگونهای نیست که بتوانند به اشتباهات گذشته، سرکوب شدید و اعدام آزادیخواهان بحرینی ادامه دهند. این پرسش مطرح میشود که چرا بحرین دست به چنین اقداماتی میزند؟ گرچه حاکمان بحرین خود عربزبان هستند اما تلاش میکنند اکثریت مردم شیعه بحرین را از صحنه سیاسی کشور کنار بگذارند.




