رادیووتلویزیون مهمترین ابزار سرگرمسازی
تمام سریالهای پرمخاطب تلویزیون، آنهایی بودهاند كه سناریوهای قوی و استخواندار داشتهاند و تمام ضعفهای نمایشی مملكت ریشه دارد در بیتوجهی به فیلمنامه.
فیلمنامه، مهمترین بخش یك سریال است، ولی در كشور ما متاسفانه چیزی كه اهمیت دارد ابتدا بازیگر و بعد كارگردان و تهیهكننده و فیلمنامه در رتبه آخر اهمیت است.
دقت كنید تمام سریالهایی كه فیلمنامههای مناسب و منسجمی داشتهاند نظیر «هزاردستان»، «امام علی» و «كیف انگلیسی»، پروژههای خوبی از آب درآمدند.
برخی میگویند سوژههای محدود عامل شكلگیری فیلمنامههای ضعیف است اما من میگویم حتی اگر سوژه جذاب نباشد، ولی ساختار فیلمنامه كشش داشته باشد به یقین میتوان از دل آن، یك فیلم مناسب برای تماشاگر بیرون كشید.
متاسفانه برخی فیلمنامهها كپیبرداری از آثار خارجی یا حتی آثار ایرانی دهههای گذشته است و برای همین هم مخاطب چنان كه باید به سمت سریال نمیآید.
در كشور ما رادیو و تلویزیون، مهمترین ابزار تبلیغات و فرهنگسازی است. رادیو در این 40سال با این همه محدودیت، خوب عمل كرده است و سریع و بهروز بوده و تلویزیون هم كمابیش سعی بر بهبود داشته است.
من در حسن نیت بیشتر مدیریتها هیچ شكی ندارم و سابقه آنها هم همین را نشان میدهد كه آدمهای موجهی از لحاظ كاری و اخلاقی و حتی دلسوزی هستند، ولی برخی كارها باید به صورت ریشهای حل شود و ازجمله تمركز بر ارتقای كیفی سناریوها.
باید همه كمك كنند به رونق كیفی فیلمنامهها تا در سایه ارتقای كیفی فیلمنامهها، رشد سریالسازی را شاهد باشیم و روزبهروز بر دامنه مخاطبان سریالهای خود بیفزاییم.




