ــــــــچه؟
عربامیری گفت: كودك و نوجوان امروز نیازمند تولیدات وطنی است تا با فرهنگ ایرانی آشنا شود.
چه كسی؟ نسیم عرب امیری
كجا؟ نویسنده سریال «حكایتهای كمال»
چی گفت؟ در گفتوگو با باشگاه خبرنگاران جوان، گفت: نگارش «حكایتهای كمال» حدود شش ماه طول كشید و ما به عنوان نویسندگان این مجموعه تلاش كردیم كاری جذاب و شیرین برای مخاطبان تلویزیون خلق كنیم. من به شخصه به ایجاد حال خوب و دادن امید به مخاطب معتقد هستم و از آنجا كه خودم سالها در حوزه ادبیات مكتوب كار كردهام به اقتباس از آثار مكتوب هم علاقهمند هستم. حتی فیلمنامهنویسی را با اقتباس از نخستین كتاب خودم آغاز كردم و سالها پیش مجموعه پویانمایی 52 قسمتی بر اساس این كتاب در مركز صبا مصوب شد و فیلمنامههایش نیز توسط خود من نگارش و آماده شد. متاسفانه آن كار به خاطر شرایط مالی تهیهكننده و هزینههای بالا تا امروز به تولید نرسیده، اما زمینهای شد كه به شكل جدی و حرفهای به فیلمنامهنویسی ورود كنم.
دیگه چی گفت؟ ما به عنوان نویسندگان فیلمنامه، ساعتها با هم جلسه میگذاشتیم و درباره طرحها و فیلمنامهها گفتوگو میكردیم. كار ابتدا قرار بود برای مخاطب كودك و نوجوان ساخته شود و بعد از نگارش، فیلمنامهها به قدری روی كاغذ جذاب و بانمك از كار در آمده بود كه تصمیم گرفته شد خانواده نیز در كار دخیل شود تا علاوه بر كودك و نوجوان، آنها نیز به تماشای سریال بنشینند. خوشبختانه این اتفاق افتاد و آنطور كه از مخاطبان بازخورد گرفتهام، این كار از هر سنوسالی مخاطب دارد. دلیل آن هم روشن است. اول اینكه این فضا و دیدن حوضهای قدیمی، مرغ و خروس در حیاط خانه و بازیهای قدیمی كودكانه برای كودك آپارتماننشین امروز كه مدام با لپتاپ و تبلت بازی میکند و سروكار دارد، غریب و كنجكاوبرانگیز است و از آنجا كه كودكان كنجكاو هستند تا در مورد ناشناختهها و نادیدهها بیشتر ببینند و بدانند جذب فضای سریال شدهاند و بزرگسالان نیز به خاطر اینكه فضای سریال را زندگی كردهاند و آن را دیدهاند، حس نوستالژیك آن را دوست دارند.
چه كسی؟ نسیم عرب امیری
كجا؟ نویسنده سریال «حكایتهای كمال»
چی گفت؟ در گفتوگو با باشگاه خبرنگاران جوان، گفت: نگارش «حكایتهای كمال» حدود شش ماه طول كشید و ما به عنوان نویسندگان این مجموعه تلاش كردیم كاری جذاب و شیرین برای مخاطبان تلویزیون خلق كنیم. من به شخصه به ایجاد حال خوب و دادن امید به مخاطب معتقد هستم و از آنجا كه خودم سالها در حوزه ادبیات مكتوب كار كردهام به اقتباس از آثار مكتوب هم علاقهمند هستم. حتی فیلمنامهنویسی را با اقتباس از نخستین كتاب خودم آغاز كردم و سالها پیش مجموعه پویانمایی 52 قسمتی بر اساس این كتاب در مركز صبا مصوب شد و فیلمنامههایش نیز توسط خود من نگارش و آماده شد. متاسفانه آن كار به خاطر شرایط مالی تهیهكننده و هزینههای بالا تا امروز به تولید نرسیده، اما زمینهای شد كه به شكل جدی و حرفهای به فیلمنامهنویسی ورود كنم.
دیگه چی گفت؟ ما به عنوان نویسندگان فیلمنامه، ساعتها با هم جلسه میگذاشتیم و درباره طرحها و فیلمنامهها گفتوگو میكردیم. كار ابتدا قرار بود برای مخاطب كودك و نوجوان ساخته شود و بعد از نگارش، فیلمنامهها به قدری روی كاغذ جذاب و بانمك از كار در آمده بود كه تصمیم گرفته شد خانواده نیز در كار دخیل شود تا علاوه بر كودك و نوجوان، آنها نیز به تماشای سریال بنشینند. خوشبختانه این اتفاق افتاد و آنطور كه از مخاطبان بازخورد گرفتهام، این كار از هر سنوسالی مخاطب دارد. دلیل آن هم روشن است. اول اینكه این فضا و دیدن حوضهای قدیمی، مرغ و خروس در حیاط خانه و بازیهای قدیمی كودكانه برای كودك آپارتماننشین امروز كه مدام با لپتاپ و تبلت بازی میکند و سروكار دارد، غریب و كنجكاوبرانگیز است و از آنجا كه كودكان كنجكاو هستند تا در مورد ناشناختهها و نادیدهها بیشتر ببینند و بدانند جذب فضای سریال شدهاند و بزرگسالان نیز به خاطر اینكه فضای سریال را زندگی كردهاند و آن را دیدهاند، حس نوستالژیك آن را دوست دارند.




