نسلكشی خاموش در زیمبابوه
طولانی شدن اعتصاب پزشكان در زیمبابوه و عدم تفاهم دولت و پزشكان بر سر دستمزد و خدمات آنها، منجر به بروز وضعیتی بحرانی در این كشور شده است. بااینحال به نظر میرسد قربانیان اصلی این منازعه، كسی جز شهروندان این كشور و بهخصوص افراد بیمار و آسیبپذیر نباشند! كار بهجایی رسیده است كه برخی پزشكان بیمارستانهای عمومی زیمبابوه، در اعتراض به وخامت شرایط كار و اخراج بیش از 435 پزشك جوان توسط دولت (كه به دنبال ایجاد بنبست سهماهه در قبال حلوفصل مسائل مالی و حقوقی آنها صورت گرفت) برخی ابزارهای مهم بیمارستان را تخریب كردند.
در این میان، كمبود امكانات پزشكی در كشور زیمبابوه نیز به یك بحران تبدیلشده است. پزشكانی كه همچنان به فعالیت خود ادامه میدهند، از كمبود وسایل اولیه و درمانی مانند باند پانسمان، دستكش و سرنگ رنج میبرند. در چنین شرایطی ارائه خدمات به بیماران بهشدت كاهش پیدا كرده و در مقابل، جمعیت بیمار این كشور در معرض آسیبهای جدی و مرگ قرارگرفته است.
انجمن پزشكان ارشد بیمارستانهای زیمبابوه در بیانهای تأكید كرده است آنچه امروز در بیمارستانهای این كشور و به دلیل بحرانهای مالی و نبود خدمات اولیه به بیمار صورت میگیرد، نوعی نسلكشی خاموش محسوب میشود. این اوضاع نهتنها به سمت بهبود پیش نمیرود، بلكه ممكن است در آینده سختتر شود. هماكنون نشانهای دال بر همیاری و همكاری طرفین منازعه برای حل بحران و رهایی نسبی زیمبابوه از بحران موجود مشاهده نمیشود.
انجمن پزشكان زیمبابوه خطاب به مقامات دولتی تأكید كردهاند اعضای این انجمن دیگر نمیتوانند با چنین شرایطی كنار بیایند. این پزشكان خواستار بازگشت به كار مجدد كسانی هستند كه به دلیل اعتصاب از سوی دولت اخراج شدهاند. بااینحال دولت و بهخصوص مقامات وزارت بهداشت زیمبابوه تأكید دارند بهزودی، فراخوانی برای جایگزینی پزشكان اخراج شده و اعتصاب كننده برگزار خواهد كرد تا پستهای خالی شده آنها پر شود. این مسأله نشان میدهد دولت زیمبابوه تمایلی نسبت به بازگشت اخراج شدگان به محل كارشان ندارد. مقامات دولتی در زیمبابوه تأكید كردهاند نمیتوانند پزشكان اعتصاب كنندهای كه به دلیل ایجاد بنبست در شرایط پزشكی و درمانی كشور اخراج شدهاند را بر سر كار بازگرداند. درهرحال، قربانیان اصلی منازعه انجمن پزشكان و دولت زیمبابوه، مردم و بیمارانی هستند كه در میان مجادله تمامعیار شكلگرفته در كشورشان سرگردان و حیران ماندهاند.
در این میان، كمبود امكانات پزشكی در كشور زیمبابوه نیز به یك بحران تبدیلشده است. پزشكانی كه همچنان به فعالیت خود ادامه میدهند، از كمبود وسایل اولیه و درمانی مانند باند پانسمان، دستكش و سرنگ رنج میبرند. در چنین شرایطی ارائه خدمات به بیماران بهشدت كاهش پیدا كرده و در مقابل، جمعیت بیمار این كشور در معرض آسیبهای جدی و مرگ قرارگرفته است.
انجمن پزشكان ارشد بیمارستانهای زیمبابوه در بیانهای تأكید كرده است آنچه امروز در بیمارستانهای این كشور و به دلیل بحرانهای مالی و نبود خدمات اولیه به بیمار صورت میگیرد، نوعی نسلكشی خاموش محسوب میشود. این اوضاع نهتنها به سمت بهبود پیش نمیرود، بلكه ممكن است در آینده سختتر شود. هماكنون نشانهای دال بر همیاری و همكاری طرفین منازعه برای حل بحران و رهایی نسبی زیمبابوه از بحران موجود مشاهده نمیشود.
انجمن پزشكان زیمبابوه خطاب به مقامات دولتی تأكید كردهاند اعضای این انجمن دیگر نمیتوانند با چنین شرایطی كنار بیایند. این پزشكان خواستار بازگشت به كار مجدد كسانی هستند كه به دلیل اعتصاب از سوی دولت اخراج شدهاند. بااینحال دولت و بهخصوص مقامات وزارت بهداشت زیمبابوه تأكید دارند بهزودی، فراخوانی برای جایگزینی پزشكان اخراج شده و اعتصاب كننده برگزار خواهد كرد تا پستهای خالی شده آنها پر شود. این مسأله نشان میدهد دولت زیمبابوه تمایلی نسبت به بازگشت اخراج شدگان به محل كارشان ندارد. مقامات دولتی در زیمبابوه تأكید كردهاند نمیتوانند پزشكان اعتصاب كنندهای كه به دلیل ایجاد بنبست در شرایط پزشكی و درمانی كشور اخراج شدهاند را بر سر كار بازگرداند. درهرحال، قربانیان اصلی منازعه انجمن پزشكان و دولت زیمبابوه، مردم و بیمارانی هستند كه در میان مجادله تمامعیار شكلگرفته در كشورشان سرگردان و حیران ماندهاند.




