سرانجام عابران مقصر

سرانجام عابران مقصر


از چند سال پیش كه مرگ عابران پیاده در معابر شهری‌ موضوع سهم‌ عابران در تصادفات را داغ كرده بود، برخی كارشناسان از لزوم جریمه شدن عابران بی‌توجه دم می‌زدند؛ اقدامی كه به نظر هم می‌رسید به دلیل نبود زیرساخت‌های لازم میسر نباشد و باید تاكید كرد تا وقتی برای بهبود فرهنگ ترافیك و ایمن شدن پیاده‌روها تلاش قابل توجهی صورت نگرفته نمی‌توان از جریمه عابران به‌عنوان راهكاری مناسب نام برد. براساس ماده 26 قانون رسیدگی به تخلفات رانندگی كه سال 89 مصوب شد، در صورتی كه راننده در تصادفی كه با عابر اتفاق می‌افتد، هیچ‌ قصوری مرتكب نشده باشد، كارشناس تصادفات پس از بررسی صحنه تصادف می‌تواند عابر را مقصر حادثه معرفی كند.
برای نمونه اگر عابری با وجود پل عابر پیاده یا زیرگذر از عرض خیابان عبور كند و فردی را كه با رعایت قوانین و سرعت مطمئن در حال رانندگی است، به خطر بیندازند و او را در شرایط تصادف با خود قرار دهد، مقصر شناخته می‌شود.‌ اما این راهكار خیلی زود از سوی كارشناسان شهری رد شد، آنها اجرای این مورد را با توجه به بستر كنونی جامعه بیشتر به یك شوخی می‌دانستند. برای این نوع نگاه، مصداق‌هایی هم وجود داشت. به عنوان مثال در بزرگراهی كه اولویت تردد با خودروهاست و البته پل هوایی هم برای عبور عابران تعبیه شده، اگر عابر از بزرگراه عبور كرد و باعث تصادف شد، قانون برای عابر 3000 تومان جریمه در نظر گرفته! همین است كه به اعتقاد آنها جریمه‌3000 تومانی برای عابری كه رعایت نمی‌كند، یك شوخی است.