‌فاش شدن اسناد مالی فیفا در مورد کاهش وحشتناک مطالبات مسدود شده ما در نهاد جهانی فوتبال، دوباره نگاه‌ها را به سمت فوتبال چرخاند و مردم حق دارند بدانند مدیران سال‌های اخیر فوتبال چه بر  سر این ورزش آورده‌اند.
همین ابتدا باید متذکر شوم که این چند خط را نه برای جدل‌های سیاسی که فقط برای انعکاس واقعیت‌های موجود ‌نوشته‌ام.
1- شعار دولت‌های یازدهم و دوازدهم، عمل با تدبیر و ایجاد امید در دل مردم. من فقط به حوزه ورزش می‌پردازم. آیا این شعار در ورزش عملیاتی و اجرا شد؟‌  
2- متاسفانه مسؤولان ما آموخته‌اند دو شاخصه مدیریت یعنی شفافیت و پاسخگویی را نادیده بگیرند و این مورد به ورزش فوتبال هم تسری پیدا کرده است.  
3- آیا تا کنون بیلان عملکرد استقلال و پرسپولیس که دو باشگاه زیر نظر مستقیم وزیر ورزش هستند، به مردم و رسانه‌ها داده شده است‌؟ اینکه چقدر درآمد دارند و چقدر هزینه؟‌
4- رئیس سازمان خصوصی سازی اعلام کرد حساب‌های دو باشگاه پرسپولیس و استقلال نشان می‌دهد که بدهی‌‌های کلان دارند و این جمله دقیقا در تناقض آشکار با حرفهای سال گذشته وزیر ورزش است که گفته بود وزارت ورزش تمام بدهی‌های این دو باشگاه را پرداخت کرده است. می‌شود کمی تفاوت در اظهارنظرها را پذیرفت؛ اما این تناقض را خیر و همه اینها به دلیل نبود شفافیت اتفاق می‌افتد.
5- وزارت ورزش تفاوت میان دخالت ونظارت را نمی‌داند و همین موجب می‌شود بعضی‌ها در میدان خالی بتازند. همه را از فیفا ترسانده‌اند تا کار خودشان را بکنند و تصمیم‌های شخصی خودشان را بگیرند. چرا در این میانه، وزارت ورزش کوچکترین مداخله‌ای نکرد؟‌
6- من کاری به هیات‌های فوتبال که وابسته فدراسیون هستند ندارم. اما دیگر اعضای مجمع آیا نمی‌توانند از رئیس فدراسیون سوال بپرسند و مجموعه تخلفات را فهرست کنند؟‌ هیچ عضوی در مجمع پیدا نشد که یک بار برای یکی از این تخلفات، رئیس را مواخذه کند؟‌
7- مدام گفتند ما تحریم هستیم و همه حساب‌های بین‌المللی ما مسدود است؛ اما زمان می‌گذرد تا مشخص ‌شود 800 هزار دلار می‌دهند تا 200 هزار دلار را از AFC آزاد کنند و بعدها مشخص می‌شود از تمام طلب‌های ما در خزانه فیفا (نزدیک به
150 میلیارد تومان) چیزی کمتر از 30 میلیارد باقی مانده است. مدیران فدراسیون با علم به اینکه کسی آنها را مواخذه و بازخواست نخواهد کرد، تصمیم‌های شخصی خودشان را گرفتند بی توجه به اینکه منافع فوتبال ایران بر هر چیزی ارجحیت دارد. چرا مدیران فدراسیون برای این منافع ملی احترام قائل نبودند؟
نتیجه‌گیری: معتقدم همه این مشکلات، حاشیه‌ها و بحران‌ها تنها به این دلیل ایجاد شد که نظارتی بر کار فدراسیون وجود نداشت. نه از سوی مجمع پرتعداد فوتبال نه از سوی وزارت ورزش. پنهان‌کاری‌ و نبود صداقت در نهایت به شکست محکوم است. بر این باور هستم اکنون برای یک بار باید دادگاه ورزشی تشکیل داد تا درسی شود برای آینده مدیریت در ورزش. همان طور که در دیگر حوزه‌ها، افرادی که به امید، اعتماد و سرمایه‌های مادی کشور صدمه می‌رنند، روبه‌روی قاضی می‌نشینند، در این مقوله هم دادگاهی تشکیل دهند تا مجموعه‌ سوال‌های بی‌جواب در آن دادگاه مطرح و با مقصران این پرونده برخورد قاطع شود.‌