گلچین گیلانی آن‌گونه که در تاریخ آمده است از نوجوانی به شاعری پرداخت. وی دوره دبیرستان را در دارالفنون تهران گذراند و آن‌گونه که می‌گویند در دارالفنون شاگرد استادانی چون وحید دستگردی و عباس اقبال آشتیانی بوده است.
گلچین را می‌توان کشف وحید دستگردی دانست، چرا که نخستین بار در سال 1307 شمسی این دستگردی بود که شعری از گلچین گیلانی را در مجله‌اش؛ ارمغان منتشر کرد. بعد از ارمغان، روزگار نو، فروغ و سخن نیز از نشریاتی هستند که آرام‌آرام اشعار گلچین را چاپ کردند. معروف‌ترین شعر گلچین گیلانی «باز باران با ترانه» است. شعری که احتمالا اکثرمان از کتاب‌های درسی به‌خاطر داشته باشیم. این شعر را گلچین در 1940 میلادی در لندن سرود. زمانی که برای تحصیل به انگلستان رفته بود تا به خواندن رشته پزشکی همت بگمارد. برای اولین‌بار در مجله سخن منتشر شد و بعد از آن در کتاب‌های درسی درج شد تا از دهه50 تاکنون همچنان خاطره‌ساز روزهای خوش کودکی باشد.
گلچین گیلانی با این که در تمام آن سال‌ها از وطن دور بود‌، با تعداد زیادی از بزرگان ادب زمان تماس و ارتباط داشت‌. کسانی مثل محمدعلی اسلامی ندوشن‌، صادق چوبک‌، هوشنگ ابتهاج‌، محمد زهری‌، مسعود فرزاد‌، محمد مسعود و پرویز ناتل خانلری‌.
حرف سفر برای تحصیل شد خوب است کمی هم از تحصیلات گلچین بگوییم. او ابتدا لیسانس ادبیات گرفت و سپس تغییر رشته داد و در لندن پزشک شد و تا پایان زندگی در آنجا بود و شعرهایش را نیز از آنجا می‌فرستاد.
در زمان جنگ جهانی دوم و بسته شدن دانشگاه‌های لندن و قطع شدن کمک هزینه‌های تحصیلی برای امرار معاش به کارهای متفاوتی از جمله رانندگی آمبولانس و گویندگی فیلم‌ها و رادیو، ترجمه‌ خبر و مقاله پرداخت. در سال ۱۹۴۷میلادی در رشته بیماری‌های عفونی و بیماری‌های سرزمین‌های گرمسیری، دکترای تخصصی گرفت و کار پزشکی را آغاز کرد. نیمی از عمرش در غربت گذشت.
شاید جالب باشد بدانید محمد حقوقی که یکی از مهم‌ترین کتاب‌های آنتولوژی شعر معاصر از اوست، از چهره‌هایی بوده که نظر مثبتی درباره شعر گلچین گیلانی نداشته و درباره او این‌گونه سخن‌ رانده است: «شعر گلچین، سبب رکود شعر ما در دهه 20 بوده است، چرا که باعث شده جریان‌های اصلی شعر، دیرتر شناخته شوند.»