کودکان تا 15 ماهگی میل به بازی با همسالان ندارند و بیشتر انفرادی به بازی می‌پردازند. حدود 9 تا 13 ماهگی، اوج اشتغال به بازی انفرادی کودکان است. تدریجا اختلافات کاهش می‌یابد و در سنین 19 تا 25 ماهگی بازی با همسالان در کودک شکل می‌گیرد. تدریجا با رشد اجتماعی کودک، همانندسازی و الگوپذیری در بازی‌های کودک افزایش می‌یابد و تا بلوغ ادامه دارد.
کودک از طریق بازی با انواع اسباب‌بازی‌ها، موفق به شناخت شکل‌ها، رنگ‌ها، اندازه‌ها، جنس اشیا و اهمیت آنها می‌شود و از بازی‌ها و ورزش‌ها، مهارت به‌دست می‌آورد. با اکتشاف و جمع‌آوری اشیا، اطلاعاتی را کسب می‌کند که نمی‌تواند در کتاب‌های درسی پیدا کند.
تحرک جسمانی برای رشد و نمو سالم کودک ضروری است. بازی برای کودک، وسیله‌ای است برای پرورش قوای درونی او و آماده‌شدنش برای سازندگی آینده.‌
بازی، پاسخی برای رشد و تکامل استعدادها، قابلیت‌ها، توانایی‌ها و نیازهای ابتدایی و مقدماتی کودک است. از سوی دیگر کودکان با تحرک و بالا و پایین پریدن و جست‌وخیز‌هایی که در حین بازی انجام می‌دهند به سلامت جسمی هم دست پیدا می‌کنند‌.
 کودک با بازی یاد می‌گیرد که چگونه با کودکان دیگر رفتار کند. کودکان ممکن است سر اسباب‌بازی با هم دعوا کنند.
صرف‌نظر از جنسیت، سن، وضعیت خانوادگی، تحصیلات و درآمد، اگر تجربیات بازی طبیعی در طول زندگی کودک وجود نداشته باشد، احتمال بیشتری وجود دارد که کودک رفتارهای بسیار خشونت‌آمیز و ضداجتماعی نشان دهد.
کودک از بازی‌هایی که خودش انتخاب می‌کند، بیشتر لذت می‌برد و باید حق انتخاب را به وی داد. اسباب‌بازی باید محرکی برای خلاقیت کودک باشد و او را به آفرینندگی و سازندگی سوق دهد و علاوه بر سرگرمی، پیام تازه برای کودک داشته باشد.