ما در شبکه‌های اجتماعی و فضای مجازی فرصت‌های متعددی برای دیده شدن داریم. می‌توانیم با پست‌های گوناگون نظر دیگران را به خود جلب کنیم و افکار و جهان‌بینی خود را با دیگران به اشتراک بگذاریم.  در واقع شبکه‌های اجتماعی و فضای مجازی، یک رسانه شخصی در اختیار هرکدام ما قرار داده‌اند. یک رسانه، یک تریبون و فرصتی برای صحبت و ابراز عقیده و بیان افکار. تا اینجای کار با هیچ مسأله بد و منفی روبه‌رو نیستیم. ماجرا از آنجا شروع می‌شود که این میل به دیده شدن با دستکاری‌هایی همچون فیلترگذاری روی تصاویر یا تهییج مخاطبان به بیشتر دیده شدن تحریک‌می‌شود و درنهایت لایک گرفتن و تلاش برای دیده شدن به شکل دیوانه‌واری رشد می‌کند و افزایش می‌یابد به‌گونه‌ای که برخی افراد گرفتار در ولع دیده شدن حاضرند هر کاری ‌کنند تا برای خودشان لایک و دنبال‌کننده بخرند تا بیشتر دیده شوند.  این دیده شدن و فالوئر جمع‌کردن البته در ساختارهای فعلی شبکه‌های اجتماعی، کارکردهای اقتصادی هم پیدا کرده و افرادی که دنبال‌کننده بیشتری داشته باشند، می‌توانند در این ساختار با آگهی گرفتن، پست‌ها و استوری‌های تبلیغاتی درآمدهای میلیونی و حتی میلیاردی داشته باشند. ماجرا اما به همین جا ختم نمی‌شود.  میل به دیده شدن وقتی به شکل بیمارگونه رشد یافت و بزرگ و بزرگ‌تر شد، کار را به جایی می‌رساند که فرد برای بیشتر دیده شدن حاضر است سلامت روان، جسم خود و حتی فرزندش را به خطر بیندازد. امری که در میان کودکان بلاگر شاهد آن هستیم و معلوم نیست این قصه به کجا ختم می‌شود و آینده این کودکان چگونه خواهد بود.

مهدی نیک ضمیر | گروه جامعه