مساجد، هیأت‌ها، حرم اهل‌بیت‌(ع) و امامزادگان، روضه‌های‌خانگی و... از‌جمله محیط‌هایی هستند که می‌توانند بر فطرت کودکان تأثیر مثبت بگذارند؛ چون فطرت انسان پاک است و پذیرش معنویت و نورانیت را دارد و هرچند فرزندان ما در این محیط‌ها چیزی را متوجه نشوند ولی اثرات نورانی و معنوی خود را بر نهاد کودکان می‌گذارد. در این مکان‌ها سخنان خدا و اهل‌بیت‌(ع) مطرح می‌شود که چون با فطرت بشر همخوانی دارد، می‌تواند روی انسان تأثیر بیشتری بگذارد. در تربیت دینی فرزندان سه کانال مهم دریافتی وجود دارد؛ یکی کانال دیداری است. وقتی فرزندان در محیط‌های مذهبی حضور پیدا می‌کنند، منش‌ها، رفتارها، سبک پوشش و سکنات اسلامی را می‌بینند. دوم، گوش و قدرت شنیداری آنهاست که با اصوات و آواهای مذهبی، صوت قرآن، دعا، نیایش و... آشنا می‌شود. سوم کانال کلامی است. معمولا وقتی در مساجد و هیئات‌ نگاه می‌کنیم، جهتگیری و جهت‌دهی به کلام افراد معمولا دینی و مذهبی است. ذکر صلوات، محتوای روضه‌ها، مداحی، توجه و توسل به اهل‌بیت‌(ع) و دعاهایی که خوانده می‌شود همگی کلمات و جملات نورانی است که از بعد هیجانی، قرار گرفتن افراد در این مراسم‌ این احساس را به آنها می‌دهد که متعلق به این موقعیت معنوی هستند و برای آنها احساس امنیت و آرامش به‌وجود می‌آورد و باعث می‌شود در یک وضعیت تعادل روانشناختی قرار گیرند. یکی از ارکان سلامت ما انسان‌ها بعد از سلامت جسمی، روانی و اجتماعی، سلامت معنوی است که از دیدگاه اسلامی این نوع سلامت در سایه حضور در محیط‌های دینی و مذهبی و مواجهه دیداری، شنیداری و کلامی با کلام خدا و اهل بیت به دست می‌آید و می‌تواند حال و هوای ما را بهتر کند و نگرش ما را به زندگی مثبت و روحیه و سبک زندگی ما را دینی کند.