کسی که در راس این گروه قرار می‌گیرد، باید برای کنار هم قرار دادن افرادی با چنین ویژگی‌هایی مهارت‌ خاصی داشته باشد و بتواند چند موضوع را برای آنها جا بیندازد. مثلا شرح دهد که کارگروهی زمانی موفق می‌شود که نیازهای گروه بر نیازهای فردی اولویت داشته باشد، یا این که به آنها بیاموزد که همه افراد در گروه باید اهداف واضح و یکسانی را دنبال کنند. 
​​​​​​​در کنار این اقدامات، مدیرانی که یک گروه را رهبری می‌کنند باید بدانند که وظیفه آنها تمرکز بر توانایی‌های منحصر به فرد تک تک اعضای گروه و ایجاد بستری است تا همه افراد، ظرفیت‌ها و توانایی‌های خود را بروز دهند. مدیران باید بدانند که رمز موفقیت یک گروه در ایجاد رابطه موثر با کارکنان است به طوری که آنها بتوانند ایده‌ها و افکار خود را به راحتی مطرح کنند. اصطلاحا گفته می‌شود باید به گروه اجازه داد تا توفان فکری به پا کند و همه افراد بدون ترس، ایده‌های خود را هرچند خام و ابتدایی مطرح کنند. در واقع مدیر نه تنها خودش باید ظرفیت شنیدن همه عقاید را داشته باشد بلکه باید به سایر اعضای گروه نیز بیاموزد که به ایده‌های یکدیگر احترام بگذارند.