بحث اساسی در این 18ماه بر سر دلبستگی ایمن است که به عنوان بهترین نوع دلبستگی معرفی می‌شود. تا قبل از یک و نیم سالگی کودکان نیاز دارند مادرشان همیشه در دسترس باشد، معنی گریه او را متوجه شود، به موقع به وی غذا دهد و سر وقت متوجه شود کودک بیمار است یا حوصله‌اش سر رفته‌است.  شاید این‌گونه پرستاری کردن از کودک برای مادر سخت و انرژی‌بر باشد اما باعث می‌شود دلبستگی ایمن در کودک شکل بگیرد. این به معنی تبدیل شدن مادر به پایگاهی امن است؛ چرا که هر وقت کودک به وی نیاز داشته، مادر آماده بوده‌است. روان‌شناسان می‌گویند کودکانی که در 18ماه اول زندگی شانس قرار گرفتن در این فضای امن را داشته‌باشند، از بهترین کودکان به لحاظ سلامت روان هستند و در آینده نیز از لحاظ روانی مشکلات کمتری خواهندداشت. این افراد از آنجا که مطمئن هستند کسی که دوستش دارند همیشه هست، در روابط اجتماعی و دوست‌یابی نیز بهتر از دیگر کودکان عمل می‌کنند؛ حتی گفته می‌شود در بزرگسالی نیز ازدواج‌هایی موفق‌تر خواهندداشت. بنابراین کودکانی که در 18ماه نخست زندگی، مادر فعالی را کنار خود حس نمی‌کنند یا با توجه به شرایط، دائما میان مراقبان مختلف دست به دست می‌شوند، از مزیت‌های دلبستگی ایمن محروم هستند.