نمایش چند نفر که در یک تحریریه کوچک در حال فعالیت هستند تا خروجی مصاحبه همان روز را چاپ کنند، به‌ظاهر ساده است اما برای آنهایی که اهل اشاره باشند، نکته‌های بسیاری دارد. استودیوی نمایش داده‌شده از برخی خبرنگاران که دست بر قضا قرار نیست چهره یا نشانی از آنها بیان شود، نشان از تلاش یک تحریریه برای فعالیت و تولید خبر دارد. هرچند در آن‌طرف هم، خود کامران نجف‌زاده مشغول تهیه مصاحبه است تا با رویکرد و زاویه‌ای متفاوت با مهمان صحبت کند. این‌طور که قسمت‌های پخش‌شده نشان می‌دهد، خروجی کار استودیوی تحریریه، درواقع انتشار صحبت‌های نجف‌زاده با مهمان برنامه است. 
نکته جالب، واکنش مهمانان به تیتر و عکسی است که از او کار کرده‌اند. برای آنهایی که عمرشان را در تحریریه‌های خبری گذرانده‌اند، درخواست مصاحبه‌شونده برای ارسال مصاحبه قبل از چاپ، یک چیز مرسوم و عادی است. انگار دیگر عادت کرده‌ایم که به این درخواست پاسخ مثبت بدهیم و بدانیم که قرار نیست مثل قبل با شتاب، خبرنگاری کنیم. انگار عادت کرده‌ایم که قرار است همه‌چیز باب میل مصاحبه‌شونده و با تایید او باشد. انگار که حال خودمان هم این‌طور بهتر است. برمودا اما همان‌طور که از اسمش پیداست و در اهداف برنامه هم قید شده، قرار است مهمانان را در خود گم و پیدا کند و اجازه دهد که مهمانان خودشان را دوباره در خلال گفت‌وگوها پیدا کنند. اینجا هم، یکی از همان نقاطی است که مهمانان با دیدن تیتر یک، تصویر خودشان و عنوان گفت‌وگو، فرصتی پیدا می‌کنند تا بیان خود را از زاویه دیگری تماشا ‌کنند. این نوع نگاه به یک میکرورسانه به نمایش درآمده در قاب تلویزیون، در نوع خود تازه است و می‌تواند از منظر تماشای واکنش مهمانان هم جذاب باشد. ناگفته پیداست که رسانه‌های امروز در تلاش هستند با ایجاد فرصت تعاملی میان خود و مخاطبان، خودشان را به ابعاد دیگری از ارتباطات غیرکلامی با مخاطب برسانند. چیزی که به نظر می‌رسد برمودا توانسته گام اول را برای نزدیک شدن به آن بردارد.