از طرفی، تنهایی وانزوای اجتماعی سالمندان می‌تواند تأثیرات منفی شدیدی برسلامت روانی وجسمانی آنان داشته باشد.انزوای اجتماعی می‌‌تواند منجر به احساس تنهایی، افسردگی و اضطراب شود.افرادی که ارتباطات اجتماعی کمتری دارند، بیشتر درمعرض ابتلا به افسردگی و اضطراب هستند. انزوای اجتماعی با طیف وسیعی ازمشکلات بهداشتی در زندگی ارتباط دارد. افرادی که از نظر اجتماعی منزوی هستند، بیشتر در معرض خطر بیماری‌های قلبی _ ‌عروقی، سکته مغزی، افسردگی، زوال عقل و مرگ زودرس قرار می‌‌گیرند. نتایج مطالعه‌‌ای حاکی از آن است که وضعیت سلامت سالمندان با طرد شدن از اجتماع ارتباط دارد و فقدان روابط مؤثر منجر به شکل‌‌گیری تهدیدی جدی برای سلامت فردی می‌‌شود‌. افرادی که روابط پایدار و معناداری ندارند، معمولا دچار تنهایی و در نتیجه انزوای اجتماعی می‌شوند. بازنشستگی می‌‌تواند منجر به کاهش تعاملات اجتماعی شود، زیرا افراد فرصت کمتری برای ملاقات با همکاران و دوستان دارند. بیماری‌‌ها و مشکلات جسمی می‌تواند توانایی افراد را برای شرکت درفعالیت‌‌های اجتماعی کاهش دهد. با توجه به روند رو به رشد جمعیت سالمندان و این‌که کشورمان تجربه سالمندی را آغاز کرده، پرداختن به نیازهای اجتماعی و شبکه ارتباطی سالمندان حائز اهمیت است. انزوای اجتماعی به عنوان یکی از معضلات عصر جدید به‌خصوص در سالمندان، وابسته به چندین عامل فردی و اجتماعی است. با ارزیابی و شناخت عوامل تأثیرگذار بر انزوای اجتماعی سالمندان می‌‌توان تصمیمات مناسب‌تری برای بهبود کیفیت زندگی سالمندان اتخاذ کرد.