همان‌گونه که در عرصه اقتصادی هنگامی که شما کالایی برای صادرات ندارید و دیگران به کالای شما که اولا وجود ندارد و اگر هم وجود دارد بی‌کیفیت است نیاز ندارند، شما چگونه می‌خواهید در عرصه روابط بین‌الملل از لحاظ اقتصادی به شکوفایی برسید؟ در این شرایط مجبور می‌شوید در عرصه اقتصادی دست نیاز به طرف دیگری دراز کنید. حالا همین مسأله خیلی ساده می‌تواند در عرصه روابط فرهنگی نیز اتفاق بیفتد. وقتی دست طلب و نیاز به سوی دیگری دراز می‌کنید از او وام و قرض می‌گیرید.در نتیجه این مسأله، مسأله‌ای بنیادین است. اگر می‌خواهیم صاحبان فکر واندیشه وکسانی که درعرصه فرهنگ وزبان فعالیت می‌کنند، محصولات مناسب و قابل قبولی برای پاسخگویی به نیازهای داخلی و صدوربه کشورهای خارجی تولید کنند، باید فضای لازم را برای این مسأله فراهم کنیم؛ بنابراین با ایجاد محدودیت‌های مختلف نه‌تنها به نتیجه مطلوب نمی‌رسیم، بلکه زمینه رابرای زبان‌هاوفرهنگ‌های دیگر و غلبه آنها بر فرهنگ و زبان خودی فراهم می‌کنیم.