جانیان تاریخ را با انگشت نشان بدهیم!
هشتگ‌ها برای ماندگاری‌اند؛برای این‌که دراولین جست‌وجوبه همه اطلاعاتی که می‌خواهیم،برسیم. به این‌که درسال‌های بعدوقتی می‌خواهیم برای فرزندمان از حق و باطل بگوییم، ازاو بخواهیم که #بیمارستان_المعمدانی را جست‌و‌جو کند و ببیند که مهر سال 1402، چه بر سر بیماران بیمارستانی در غزه آمد، بر سر ضعیف‌ترین و بی‌گناه‌ترین‌ها که با #خان_یونس بداند که بعد از گذشت ماه‌ها حمله و جنایت، باز هم صهیونیست‌های جنایتکار، چطور حمله‌های وحشیانه‌شان را ادامه دادند.
و خب این ما هستیم که باید بنویسیم و هشتگ بزنیم که کسی در سال‌های پیش‌رو نباشد که نداند بر مردم غزه چه گذشت؛ که اگر روزی، راه حق و باطل را گم کرد، تاریخ را بخواند و بداند که تشخیص حق و باطل، همین‌قدر واضح و روشن است.بله؛ این روزها ما در امنیت کامل و خنکای وسایل سرمایشی در ظهر تابستان در حال استراحتیم و نمی‌توانیم حتی برای لحظه‌ای و ثانیه‌ای، خودمان را جای یک مادر فرزند از دست داده و یک کودک ترسیده و یک پدری که درد و رنج فرزندش را تجربه کرده است بگذاریم اما می‌توانیم رنج و غم وصف‌نشدنی آنها را با هر زور و زحمتی که هست، برای همه آدم‌های دنیا وصف کنیم، بگوییم و بنویسیم. می‌توانیم فریاد بزنیم و جنایتکارهای عالم را با دست‌هایمان نشان بدهیم که مبادا کسی گول ظاهرشان را بخورد و نداند که آنها با همین دو دستان معمولی‌شان، چه صحنه‌هایی در تاریخ خلق کردند؛چه خون‌هایی ریختند وچه اشک‌هایی جاری وچه ناله‌هایی بلندکردند. شاید این مهم‌ترین مسئولیت تاریخی این روزهایمان باشد.
نگار علیزاده | گروه جامعه
ضمیمه ویژه نامه
تیتر خبرها
