گازرسانی، براساس فلسفه «عدالت اجتماعی» و «کاهش نابرابری مناطق» تعریف شد و بی‌شک نقش کلیدی در بهبود سطح رفاه، کاهش هزینه انرژی خانوارها، توسعه مناطق محروم، و جلوگیری از مهاجرت داشت. اما پرسش محوری امروز این است که آیا این مدل توزیع فراگیر هنوز با منطق اقتصادی کشور سازگار است؟  و مهم‌تر، آیا این مدل موجب ازدست‌رفتن فرصت‌های کلان صنعتی و پتروشیمی، و تبدیل گاز از یک دارایی راهبردی به یک کالای مصرفی ارزان نشده است؟

۱. منطق اولیه گازرسانی: عدالت اجتماعی و یکپارچگی سرزمینی 
پس ازانقلاب،کشوربا دومسأله همزمان روبه‌روبود:ضعف زیرساخت‌های انرژی وشکاف رفاهی میان شهروروستا. گازرسانی، خصوصا پس از پایان جنگ، به‌عنوان یک سیاست تعادل‌بخش انتخاب شد.پروژه‌های گسترده در شهرهای کوچک، مناطق سردسیر و مناطق کمتر برخوردار، چند هدف راهبردی داشت:
کاهش هزینه خانوار و ایجاد رفاه پایه 
رفع تبعیض سرزمینی و افزایش رضایتمندی عمومی 
جلوگیری از قطع درختان و تخریب محیط زیست ناشی از مصرف چوب و گازوئیل 
امنیت اجتماعی از طریق تثبیت جمعیت در مناطق مرزی 
تقویت سرمایه اجتماعی نسبت به نظام

متن کامل را در جام‌جم  آنلاین بخوانید