در مقوله سیاست خارجی معمولا بنابر اقتضائات، كشورها روش‌های خاصی را در مواجهه با مسائل و موضوعات مختلف در پیش می‌گیرند. بعضی وقت‌ها شرایط به سمت مذاكره پیش می‌رود و در بعضی اوقات هم حتی به مرحله برخورد نظامی كشیده می‌شود. هدف از این رویكردها پیشبرد منافع ملی است. نوع مواجهه ایران با غرب در حوزه‌های مختلف از جمله مساله برجام كش و قوس‌های زیادی داشته و در مقطعی ما مسیر مذاكره را طی كردیم و حتی براساس سیاست نرمش قهرمانانه از بعضی خواسته‌های خود عدول كردیم تا منافع ملی را تامین كنیم اما بعد از خروج آمریكا از برجام و بازگشت تحریم‌ها، طبیعی است كه ایران نیز روش خود را تغییر دهد و از سیاست فشار در برابر فشار استفاده كند. وقتی ما از مذاكره و توافق به نتیجه دلخواه نرسیم منطقی است كه در سیاست خود تغییراتی ایجاد كنیم. این تغییر رویه هم جواب داده و باعث شده كه اروپاییان تا حدودی به خود بیایند و به عنوان یكی از طرف‌‌های ایران در برجام وادار شوند به تعهدات خود توجه بیشتری نشان دهند. البته تلاش اروپاییان در نهایت به ایجاد اینستكس انجامید كه قرار است ابزار مالی برای ارتباط ما با كشورهای دیگر باشد، اما آن چیزی كه اهمیت دارد این است كه اروپاییان تسهیلاتی را برای صادرات نفت ما فراهم كنند. البته به این نكته نیز باید توجه داشت كه درباره توان اروپا برای برآورده كردن خواسته‌های ایران تردیدهایی وجود دارد. در هر صورت استفاده از فشار از سوی ایران تاكتیكی برای حفظ صلح در چارچوب برجام است و می‌خواهد یك شرایط عدالت‌آمیزی را ایجاد كند تا ایران به عنوان تنها طرف این توافق برای انجام تعهدات نباشد و دیگر طرف‌ها نیز به وعده‌های خود عمل كنند.